Ingles Kalabaw

Palapit ng Spring.

2011-03-06T18:59:00.000-08:00

Para sa akin, ito na marahil ang napakatagal na winter. Ka-aborido dahil wala masyadong activity sa labas. Hindi ginaw ang kaso kundi ang kapal ng snow. Noong nakalipas na winter di kasing grabe kaya ok lang lumabas.

Sabagay, depende sa sport mo. Kung skier ka, marahil welcome mo ang snow, the more the better - hindi ba? Pero, ang kaso mountain biking ang sa akin, kaya sa kapal ng snow at, sunod ng ulan at saksakang ginaw, nagyelo na snow, talagang di puwedeng mag-bike, lalo na kung medyo umaabante na sa edad. Eabi nga nung isang tao sa park, "old bones takes long to heal!"

Actually, sinubukan kong mag-mtb noong nakaraan lang. Hindi talaga puwede at lumulubog ang guma ng biseklete as yelo, at bukod pa diyan talagang madulas kaya kahit anong galing ng gulong mo, talagang mababalabag ka.

Well, what can one do but wait, diba? Kung sabagay natunaw ang snow sa ulan at nakapagbisekleta na ako, yun nga lang putik naman ang kapalit ng natunaw na snow, at, at, kay dulas ng daan.

Di bale, malapit na spring at tiyak na magkikita kami ng kasmahan ko sa trail. Yeah, darating din ang magagandang araw. Just can't wait.

Bukas.

2011-02-04T16:56:00.000-08:00

Ano na kaya ang nangyari sa mga dati kong ka-blog? Dadalawa na lang ang alam kong kontakin at di pa sigurado kung sasagot. Well, karamihan nag move on na. Ang dati kong malimit na bisita ay si Tuts, yan ang tawag ko sa kanya, ay dahan-dahang nawala mula ng magka-anak siya. Naging busy mom, siguro - understandable, hindi ba? Anyway, sa palagay ko may malaking dahilan ang pagka-interes ng ilan sa pag-babago ng kanilang blog na dati ay salaysay ng pankaraniwang araw-araw na buhay sa pag-advertise ng mga produkto. Sa hirap nga naman ng kabuhayan, sino nga naman ba ang tatanggi na kumita? Masubukan ko sana pag nagkataon.

Ang blog naman ng ilan sa kanila ay sarado na. Wala man lang paalam o babala. Actually mayroong isa akong naala-ala na nagpaalam, ngunit muling lumitaw at lumubog na paranang palitaw. Wala na rin ngayon. Ang isa naman ay nagpalit ng blog at photo-blog na ngayon. Kung sabagay, tugma ito dahil nagbago na rin ang kanyang buhay. Sincere na 'good luck' sa kanya. Ang iba naman ay napadpad ang interes sa 'face book' dahil mas maayos daw an interaction doon. May nag-imbita pa nga. Sa totoo lang, madalas akong makatanggap ng imbitasyon via e-mail. Di pa lang talaga mapangatawanan.

Well, marahil ang pinaka malaking dahilan ay pagka-busy, kung di man di pagasikaso ng blog o simpleng katamaran. Maari rin pagka-aborido. Teka, maybe kung pasisimulan kong bumisita at mag-komento sa ilang interesanteng blog ay mabago ang interes ng kinauukulan. Hmmm, that may be worth a try.

Subukan ko nga... Bukas...

Taking a Break!

2011-01-06T20:45:00.000-08:00

Rest muna tayo...

2010-12-25T04:35:00.000-08:00

Merry Christmas
and a Happy New Year!

An on the trail story.

2010-09-15T16:00:00.000-07:00

I was on a mountain bike trail yesterday finishing my first single track run when I saw a bearded old man hopping along the trail like a carefree little girl, singing some kind of jolly song, stark naked! I stopped and called his attention to scare him away. There were kids going through the trails and I didn't think it to be a pleasant sight for the children.

Anyway, the old man was startled. I guess he did not expect anyone to see him. Kind of funny for him to think so since bikers come to ride this trail all the time, even on weekdays. He turned and ran towards the direction he came from.

At the end of my run, I saw a group of kids, the oldest no more than ten years of age, with a young lady milling around the jump tracks. I warned the lady of the old man, telling her where I saw him and in what direction he may be heading to. She asked, if I thought the old man to be dangerous. I said no, but added that one never knows what he may be up to. She thanked me and advised her group of kids about the situation and told them stay together in a group. The kids looked intent and curious. She held their attention as she gave a lecture on the matter.

As I rode away, I could hear the children chattering, asking questions. Maybe I shouldn't have told them about the naked old man. He looked harmless enough, but I was concerned about the effect he might have on the kids. I just hoped it didn't scare them.

After a few moments, I discovered that my concern were all for naught as I heard one of the kids yelling in a loud clear voice:

"I want to go and see the naked old man!"

Keys

2010-06-07T05:57:00.001-07:00

What doors they unlock?

Waiting for this kind of day.

2010-03-12T00:36:00.000-08:00

Man enjoying the sun, watching boaters in Corona park pond.

Summer brings lazy days like this one - shirt off and a bottle of water to cool things down. Can't wait for days like this one.

Kahapon lang.

2010-02-23T04:26:00.000-08:00

Narinig ko ang kapirasong himig ng isang awitin. Hindi ko mawari ang pangalan datapwat sumasabay ang isip ko sa pag-awit nito. Nawala ako sa aking kinalalagyan at naglakbay sa isang tag-init na kahapon: nakasakay sa bus papuntang Quiapo, manunood ng sine sa Avenida Rizal.

Nangangagat ang araw at nakapupuwing ang alikabok sa arangkada ng bus. Paparoon at paparito ang mga naglalakad sa bangketa, lahat abala at wari mo ay nagmamadali sa pupuntahan nila.

Sandali pala akong nakatulog. Dumalaw ang antok at sa tulong ng isang awitin ay sandaling bumalik ang isang saglit ng kahapon. Nalungkot ako, nais ko sanang maibalik ang dumaang panahon na hindi ko binigyan ng sapat na pansin at pasalamatan.

Pero, talaga naman ganyan, hinde ba. Ang ngayon ay laging lumilipas. Sa kinabukasan lang natin nare-realize na okay ang nangyari kahapon.

No more no less.

2010-02-21T19:25:00.000-08:00

I have a long standing problem about our estate settlement. I try to put it behind me thinking that it will eventually work itself out. The value of the estate is not that much - really! What matters more is how it is worked.

People are just not being straightforward. Why? Why, well, because there is money involved, that's why. People act funny about anything and everything that involves money. There are no brothers, sisters, uncles, etc where money is involved.

But, it does not have to be this way. Some people just want their equal share, not more and not less. That is me. I am like some people. I just want what is justly mine, not more and not less.

Feb. 2010 NY blizzard!

2010-02-11T08:37:00.000-08:00

Feb. 10, a dusting of snow turns to light flurries. Wind starting to pick up, but still quiet. Streets practically empty. No joggers nor dog walkers in the park. Why? It's kinda cold, that's why. Normally, dog walkers are out there, no matter what.

These shots were taken from my north window. Notice the white car: it gets covered with snow as the storm gets closer and stronger.

Click image to enlarge.

Below: my neighbor getting some equipment out; snow blower, pruner, etc to clear his sidewalk. My neighbor's pine tree broke a branch due to the heavy snow. By the time they finished working on it, the snow had started to cover my window as well.

Below: Images of the other side of the street, before and after a plow truck once over. Checkout the sidewalk with plowed snow.

Below: The following morning. It stopped snowing early morning and this is what the blizzard left. That there on the left is my neighbor's pickup truck. Front and right is my garage and the blueberry shrubs that are weighted down by the wet snow. The snow on the ground is a foot or so thick. A lot of work is waiting for me.

Boy Oh boy, I did a lot of shoveling(sorry no pics. There's no one to take them.): My driveway and the sidewalk. Tell you what, if you are looking to buy a house, think twice before getting a corner house. It's a lot of work, I tell you. A lot of work.

Ma-der Philippines.

2010-02-09T10:47:00.000-08:00

Malapit na eleksyon sa Pilipinas. Marami ang umaasa na magkaroon ng panibagong palakad sa Gobyerno. Mayroon ding kaunti diyan ng nagwi-wish na manatili sa kapangyarihan ang kaslukuyang naninirahan sa Malacanang. Ang sabi nila, bakit pa palilipatin ito kung babalik rin naman pagdaan ng ilang buwan? Isa pa baka naman hindi na kailangan bumaba dahil kailangan magka martial law sa gulo ng panahon. Dagdag dito, na tiyak na magulo, kung hindi madisgrasya ang eleksyon. Hindi nga ba marami ng babala diyan na maraming pagkukulang sa preparasyon ang Comelec sa darating na halalan?

Kung sakali mang matuloy ang eleksyon, sino naman ang bobotohin mo? Sabi da, karamihan raw, kung hindi lahat ng tumatakbo ay magnanakaw. Yung isa sa top sa listahan, si Mr. C5, ay according to charges, ay nakapagnakaw na ng bilyun-bilyong piso. Paano nga naman pag nakaupo na? Sa gastos nito sa pagbili ng eleksyon at boto, parang vacuum cleaner ito humigop ng bawi.

Teka, yung anak ng dilaw movement, yung sikat ng araw na nagbigay liwanag sa mga sawi ng panahon ni super world war 2 hero. Number one siya sa SWS survey dati (pumatas na si Mr. C5). Siya kaya? May mga issue daw yan - binata at may kapatid na kerengkeng. Ano naman kung kerengkeng ang kapatid, e artista yun? E, basta raw, baka gawaing tambayan ng mga artista ang Malacanang. Paano e di paano na si Juan dela Cruz? Siempre, mahiyain yun, e di magtatatlong isip yun bago lumapit sa Malacanang. Aba e tahanan ng taumbayan yun, diba?

Si Erap kaya? Maherap kung si hErap. Dinadaan ng nga sa rap, di pa rin puwede.

Si Gibo? Ang tinaguriang: 'GMA's Interest Before Others' candidate. No can do!

Yun pang iba? Sa totoo lang pare-pareho silang lahat. Mas bulgar lang yung iba at ang ilan ay bistadong may record na ng katiwalian na alam mo ng di dapat botohin. Sa walo o siyam na tumatakbo, mayroon ng isa o dalawa na may totoong layunin para sa sambayanan, relatively. Suriing mabuti kung sino ang makapagbibigay ng bagong umaga sa ating bayan at mamamayan.

Isipin mo na kailangan ka ng bayan. Kailangan ng bayan ang tinig mo. Kailangan magsalita ka. Kailangan bumoto ka. Kailangan ka ni Ma-der Philippines.

Back to normal.

2010-01-09T18:00:00.000-08:00

Tapos na Christmas holidays. Balik na sa dating gawi. And, just like last year, lets put to good use the Christmas presents we received. Yes, let's be thankful, too.

Actually, I did not get anything for Christmas this year. That's ok. However, I think I will give myself something. Wow, giving yourself a gift is the best. For one thing you know what you like and most likely you are more inclined to stretch the budget, right?

I will let you know how it goes. Maybe...

Greetings!

2010-01-02T09:16:00.000-08:00

Happy Three Kings!

Season's Greetings!

2009-12-20T15:08:00.000-08:00

Merry Christmas
and a
Happy New Year

Pasko na naman.

2009-12-01T20:22:00.000-08:00

Ano? Pasko na naman? Ano pa, e di Pasko na naman nga!

Tanong sa akin ni Kulasa: Kulas, ano ang gusto mong regalo ko sa iyo ngayong Pasko? Gusto mo ba ng recliner na upuan? "Ewan, di ko pa napag isipan kung anong regalo ang gusto ko," ang sagot ni Kulas.

Kaso nito e alam na ni Kulas ang gustong pamasko ni Kulasa. Marahil sa di sinasadyang pagdulas ng dila e nabulgar niya ang nais niyang pamasko. Hindi agad pinansin ni Kulas ng marinig niya ito, at sa kanyang hinala, nakalimutan na ni Kulasa na nabangit niya ang gusto niyang pamasko. He, he, he, malamang na magugulat si Kulasa sa araw ng Pasko, ang sumaisip ni Kulas.

Malapit na, hindi ba? Twenty-three days na lang Pasko na. Teka, e paano na yung sa akin? Ano kaya ang magandang pamasko para sa akin?

Hmmm...

General Pasan-pasan

2009-11-17T06:40:00.000-08:00

Sent to me via e-mail: A picture of an American officer, wading the waters and a Filipino General, riding piggy back on a local man in read tank tops. The name of the General is not disclosed.

The caption on the picture said something to the effect that what the Pinoy General is doing in the picture depicted is setting an example on how to fight the war against the Abu Sayaf!

Fall na.

2009-10-13T23:43:00.000-07:00

Tapos na Summer.

The autumn leaves drift by my bintana. And sooner than later malaking trabaho na naman ang maglinis nito. Last year, twenty 50 gallon leaf bags ang napuno ko. Ngayon, marahil ganoon din ka dami. Actually, tinabas ko yung puno sa tapat namin, pero dahil sa maulan na tag-init, ang bilis tumubo at kumapal ng dahon.

So, another Summer passes by. Fall is here and Winter follows. What, another year na naman ang palipas? Teka, magpa-pasko na naman!

???

2009-10-04T03:41:00.001-07:00

Sino'ng bumura ng post dito?

2009-08-05T13:04:00.000-07:00

Timeout po muna.
Masyadong maulan dito sa amin ngayong summer na ito.
Hmmm, bakit kaya?
El nina, El nino ba o ano pa mang epek ito - Malamok!

C U in September when summer is gone.

2009-07-31T19:10:00.000-07:00

Nakikiramay po kami sa pagpanaw ni President Cory Aquino.

Kampeon ng demokrasya sa Pilipinas.
Ilaw sa dilim ng panahon ng mga ganid.
Tagapagtangol ng mga tinatapakan at api.
Sagisag ng mapayapang pag-aalsa.

Misiss Cory Aquino. Mamimiss ka namin at nalulungkot kami sa iyong pagpanaw.

Ang Palabok ni Claring.

2009-06-29T05:59:00.000-07:00

Pinay na pinay ang kanyang tayo. May kaunting bahid ng tisay dahil sa ilong niya na medyo matangos. Wala siyang bahid ng Intsik. Bilog ang kanyang mga mata at tunay na kayumangi ang kanyang balat. Sa wari ko 5'2" - 5'4" ang taas niya at medyo may kalusugan ang katawan(masarap bagang pisilin.)

Hinde ko na masiguro ang pangalan niya, ngunit sa aking ala-ala bagay na bagay ang pangalang Clarita sa kanya. Tawagin na lang natin siyang Claring, ang kusinera ng dati kong paboritong karinderia.

May neckerchief siya ng una kong makita. Naka ponytail ang kumikislak niyang maitim na buhok. Umiilag ang kanyang tingin sa akin ng alukin niya ako ng gusto kong pagkaini. "Ano po ang order niyo, sir," ang bati niya. Hindi ako nag aksaya ng panahon, "may palabok ba kayo?" ang tanong ko. "Igagawa ko po kayo, sir," ang sagot niya.

Saka ko pa lang nasuma na siya pala ang kusinera sa sagot niyang iyon. Actually, para sa akin, hinde naman siya mukhang kusinera sa gayak niya(medyo over dressed sa tingin ko) para sa isang kusinera.

"Masarap ba?" ang tanong ko. (Alam niyo, paminsan-minsan may pagka-engot itong si Kulas kung magsalita. Ano ba namang tanong yan sa isang kusinera - "Masarap ba," asus.) Anyway, ngumiti siya sa akin at matuksong sumagot,"sasarapan ko po, sir." Hehehe, nadiyahe si Kulas sa sagot na iyon at mabilis na sumukli ng pinaka-simpatikong ngiti na makakayanan niya.

Nasa lasa ang katibayan.
Kakaiba ang palabok ni Claring. Ang hilaw na itlog sa ibabaw ang una kong napansin. Bihon ang pancit niyang ginamit sa halip na tunay na pampalabok. Hindi masabaw ng luto niya at tama lang ang sahog. May kaunti pang tinapa sa tabi imbis na bacon na ginagamit ng karamihang karindirya dito.

Nanatili si Claring sa tabi ko habang hinahalo ko ang palabok. "Gusto po ba ninyong pigaan ko ng kamasi, sir," ang alok niya. Dumikit ang balakang niya sa braso ko at naamoy ko ang sabon niyang ginamit sa pagligo. Wala siyang iba pang pabangong gamit, ang sumaisip ko. Ramdam ko ang himig ng kanyang pag-hinga habang pinagmamasdan niya ako (imagination ko lang kaya iyon?) Kung saan na patungo ang isip ko ng, "hoy, ano ba? Pakainin mo na ako!" ang angal ng nag-iingay kong tiyan.

Si Claring o ang palabok.
May kasabihan na sa tiyan ang daan papunta sa puso ng isang lalaki. May katotohanan kaya ito? Dumalas ang dalaw ko sa karindirya ni Claring. Lagi na lang palabok ang order ko, at kung wala si Claring, hindi na ako omo-order - saka na lang ika ko.

Ang sabi ng kaibigan ko, masarap daw ang palabok ni Claring, puwera yung hilaw na itlog. Para sa kanya, hard boil daw ang mas maigi (itlog na maalat pa nga daw, kung maari.) Kaya, tanong niya: si Claring ba o ang palabok?

Aba, kung wala si Claring e wala rin ng palabok, hindi ba?

Dito siya nagsimula.

Si Henry.

2009-06-18T11:10:00.000-07:00

Ang tatay ni Henry ay Amerikano at ang nanay niya ay Pinay. Para sa mga batang tulad ko, mamisteryo ang malaki at maputlang tatay niya na laging naka sunglasses - akala ko nga e piloto. Sa totoo lang di ko alam kung ano ang trabaho nun at hindi naman nababangit ni Henry. Pansin ko lang na tuwing umuwi ang tatay niya sa bahay nila, may kung ano-anong pasalubong ito. Wow, ang isip ko, napakasuwerte naman ni Henry, lagi na lang may surpresa mula sa tatay niya, samantalang itong tatay ko pang arkila lang ng bisekleta pahinog muna ako bago bigyan. Talagang mahal siya ng daddy niya!

Isang araw nakita ko na umiiyak si Henry. Akala ko e nakipagaway. "Henry, bakit, ano ang nangyari?" ang tanong ko. Galit na binalabag ni Henry ang bisikleta niya sa lupa. "Ayoko na ng bisikletang ito!" ang sikad niya. "Bakit?" ika ko.

Lumuluha si Henry habang nagsasalita,"Kinausap ako ng daddy ko, Kulas. Sabi niya, Henry, lahat ng bagay na ibinigay ko sa iyo ay galing sa sariling pera mo na isininubi ko para sa iyo. Henry, dapat alagaan mo ang mga bagay na ito dahil uuwi ako sa Amerika."

Wapelo! Wala akong nasabi, ngunit nakapagtataka? E, bakit naman uuwi sa Amerika yun na di sila kasamang mag-ina? Hindi ko na naitanong upang malinawan ang sinabi ni Henry dahil madali siyang tumayo at bilis-bilisang nagbisikletang humaripas papunta kung saan.

Ok, ok, siempre naman, ingles ang salita nung markanong mama, pero tagalog ang pag- kuwento ni Henry. Ok, ok, dahil hindi naman magaling mag-ingles si Henry noon, marahil, ineksplain ng nanay niya ang sinabi ng tatay niya. Ok...

Marahil may di pankaraniwang dahilan ang pag-uwi o pagbalik sa US ng tatay ni Henry. Maari din na may kinalaman sa relasyon ng mga magulang niya. Ngayon isipin, hindi nga pala ma-susyal ang ina niya tulad ng mga nanay naming mga makakalaro.

Bakit nagalit si Henry? Malamang dahil ito sa pag-uwi nga tatay niya. O baka naman dahil permanente ang paalam sa kanya. May iba pa sigurong dahilan, pero, ano malay ko noon? Totoy lang si Kulas, walang karanasan sa mga bagay-bagay na opisyo ng mga matatanda.

Anyway, matagal kaming di nagkita ni Henry mula noon. Para bang umiiwas siya sa aming barkad. Hinde ko na nalinawan kung ano ang nangyari. Nalaman ko na lang isang araw na huminto na siyang mag-aral(sa pribado pang paaralan pumapasok si Henry) at nagtatrabaho na siya kung saan.

Maagang nag asawa si Henry at ang mga expectations sa kanya, mula sa impression sa kanya noong bata pa kami as in the most likely to succeed, ay hindi nangyari.

Nga naman, maaga siyang pinalayaw ng kung ano-anong bagay na wari ko ay pakita ng pagmamahal. Itong tatay ko, manilaw-nilaw na ang puting kameseta ko bago mabigyan ng ilang piso na pang-sine, kahit na ng gugulpe, e matatag naman na lagi nandiyang umuuwi.

Saan ka pa?

Sausage!

2009-06-09T09:09:00.000-07:00

Tuwing tag-init maraming pakulong pista-pistahan dito sa New York. Sa kinadami ng ibat-ibang lahing naninirahan dito, talaga namang sari-sari ang dahilan ng pagdiriwang. Ang talagang dinadayo sa mga kapistahang ito ay ang ethnic na pagkain.

Naala-ala ko isang nakatatawang pangyayari sa isang Pilipinong kainan sa Manhattan:

Iilan-ilan lamang ang mesa ng maliit na restawran. Dalawa lamang ang waiter at abalang abala sila pareho. Anyway, naroroon kami at naghihintay na masilbihan. Sa wari ko, iniiwasan kaming masulyapan ng waiter dahil sa gulo ng paligid. Hehehe, hindi ba ganyan sa karamihan ng restawran, parang ayaw matawag ng pansin ang mga waiter? Paroon at parito silang dalawa, timbang sa nakataas nilang kamay ang serving tray na puno ng inorder na pagkain. Nakapanglalaway ang halimuyak nito lalo na ang sinigang at kung ano pang putahe na umuusok pa sa init.

Pasok ang isang pamilyang Amerikano. Mukhang out-of-towners ang mga ito. Naka short cargo pants yung mama at teenager niyang anak na lalaki. Yung asawa niya at anak na babaeng teeny bopper ay naka-tanktops at sandals. Blond silang lahat at mukhang pagod sa kalalakad at init ng panahon.

Taas leeg silang sumisilip sa bawat pagkain na dumadaan sa kanilang mesa. Medyo kumikisay ang kanilang ilong sa nakahahalina at nakalalaway na amoy ng pagkain, lalo ng yung sinigang.

Masigasig na pinag-aaralan nung tatay ang menu. Kamut ulo ito dahil wala namang explanation yung entrees dahil pinoy lang naman ang madalas sa resto na ito at yung mga taga New York naman ay may experience na sa dish pinoy. Anyway, nahihirapan yung mama ng kunin ang pansin nung waiter. Ilang beses niyhang kinawayan na walang bisa. Sa wakas, lumapit din yung waiter. He, he, he, bading pala itong waiter at medyo masama na ang timpla. Malamang dahil sa dami ng tao o ano pa mang dahil:

Waiter: Yes?????

Kano: Uhmmmm, this entry here... Sausage...

Waiter: Yessss?????

Kano: Uhmmmm, what kind of sausage is this?

Waiter, medyo nagtataka sa tanong nung Kano: What do you mean, what kind of sausage is this?

Kano, nag-aalala na hindi naunawaan ang tanong niya, tinuro ang entry sa menu: Yes, this, what kind of sausage is this???

Waiter, may attutude at nakapamaywang pa (bading na bading style): What kind of sausage? That is good sausage, delicious sausage!

Kano, naduro na at ayaw magkaroon ng scene: Oh, I see...???

Waiter, parang naiinis at ayaw ng maabala. Nagpapadinig: Hmmm, there are so many customers...

Kano, just one question: This sausage. Does it have sauce?

Waiter, parang asungot: Of course, it has sauce! That is why it is called sausage - SAUCE, SAUSage.

Hehehe.

Maka Pamilya.

2009-05-27T07:14:00.000-07:00

Kumakain ako sa isang pinoy tuto-turo ng marinig ang nakababasag dinig na sirena ng isang bata, "waaaaaaaaaaaaaaaaaaa," ang ngawa niya. "Nampusa, ano ba nangyari," ang isip ko? Hinde ko pinansin dahil talaga naman ganyan ang mga bata, hinde ba? Hinde naman iyak ang sigaw ng bata, ngaunit gusto lang marahil makakawala sa "baby seat" niya. Minamana mo naman na naka-strap siya doon at hinde makagalaw.

Hinde una pinansin ng tatay niya na abala sa kuwentuhan at pag-kain. "Waaaaaaaaaaaaaaaaa," ang ulit ng bata. Ngayon medyo may banta at pahiwatig na iyak na ang susunod. Wala pa ring pumansin. Natural, yung mga kumakain doon sa turo-turo e naiinis sa ingay, pero dahil puro kabababayan, kunwari, wala lang. Sa ika-tatlong walang patid na ngawa ng bata, hinde napigilang bigyan ng pansin ito. Tumayo ang isang kasamahan nung tatay, kinuha sa baby seat at kinalong. Asus, e cute naman pala yung bata at medyo kalakihan ang sibol (5'7" daw ang taas ng nanay, ang sabi ng tatay ng nagkapalagayang loob na).

E, ayun, nagsalita na ang mga patron ng tuto-turo: "Aba e mas malakas pa sa boses ko ang boses ng batang ito a," ang nakangiting sabi ng isang nakasalamin at bigotilyon lolo. "He, he, he, ilang taon na ba yang kutil na iyan," ang tanung noong isa. Natutuwang sinagot naman ng palakpak tengang tatay ang kung ano-anong pang mga tanong ng mga patron sa resto at nag volunteer pa nga ng ilang impormasyon ukol sa bata at pamilya niya.

Mala-pista ang himig sa turo-turo restawran - parang restawran sa probinsya na ang lahat ay magkakilala, kung hinde mag-kamaganakan.

Ha, ha, ha, Pinoys lang kaya ang ganyan na maka-pamilya?

Blogging.

2009-05-05T07:33:00.000-07:00

When on a reflective mood, I wonder what other peoples lives are like. That lanky kid over there with the pimples who looks a bit like me when I was in his shoes - is his life today the same as mine yesterday? Hmmm, he probably spends his time hanging around with his buddies on lazy days like today. How about the pretty girl over there? She must have boys like that lanky fellow milling around her house, waiting for a chance to hit on her.

Well, I get to wonder no more when I come across blogs that tell of their daily lives, as they are, being themselves. It amuses me and it makes my views more tolerant and less critical because I see myself as I was(and often times still am) doing and saying the same stupid, silly things. When I read off side posts, I sometimes think, what a silly thing to do or that was stupid! But then, my long memory reminds me of my own crazy, stupid deeds when I was a kid: like when I held and exploded a fire cracker in my hand, stand on the saddle of my running bike, hitched a ride on a sailboat out to sea then swim back to port, drink silly until I pass out, smoked one and half packs of cigarettes a day, gamble my tuition money away, etc.

Why exactly I did those things simply escapes me today. But then, only last August '08, I got myself a mountain bike and started riding what is rated to be "most difficult trails." I had banged both of my knees, my right elbow, crashed, and somersaulted a couple or so times. For a grown up like me, that's kind of silly, isn't it? But then again, there are older people out there blogging about the same (mis)adventures.

Also, blogs gives me a feel of things I would like to do but can't right now. This guy Sidney, for example, he goes around taking pictures of places, events and people. Also, this guy Dennis V, who travels solo and writes interesting essays about the images he takes. Sometimes I can relate with their experience which is the next thing to being there. Why, that is something I would like to do someday. Well, today, if I could.

I do browse through politic blogs. I had commented on some, but shy away from them now. They are upsetting at times and really does not provide any practical usable lesson or value. I find most of them one sided, polarizing and self-serving. Some of them are so full of themselves, they lose track of what they blog about. And worse, some just fire up people to hate!

The blogs I find really interesting are those that tell of there own lives, their own stories - their adversities, their joys and their hopes. OFWs working hard, going for a better life, sharing their blessings and inspiring others, is a good example. Sometimes, you can't help but get involved. You know what they are going through. You have been there before. You begin to personalize and offer kind supporting words. Things you had wished for when you were on a boat they are in now!

I liken some blogs to TV family shows. You grow up with them and they, the characters, grow up with you. You come to know and talk about them on a first name basis. Sometimes you feel like you know them enough to be your own family. You become personal? How does that figure out? You become personal without really being personal?

Blogging is cool, eh.

Pagsubok.

2009-03-29T14:30:00.000-07:00

Aywan ko kung maniniwala kayo sa story na ito. Ako mismo na pinangyarihan nito ay hirap na paniwalaan:

Pagbalik ni Kulasa galing Europe marami siyang dalang crucifix mulas sa Portugal at Spain. Ilan sa mga ito ay ukol kay St. Benedict na sabi niya ay tapagtangol o laban sa maligno. "Blessed na iyan," ang sabi niya. "Ihahanap kita ng neck chain para diyan para masuot mo araw-araw, "ang pangako niya sa akin.

Si Kulas naman ay hindi mapaniwalain sa mga bagay-bagay ng maligno. Kahit na sa ala-ala niya ay ilang beses na siyang pinakitaan ng multo noong paslit siya. Ngunit sa idad niyang ito ay mahirap na sadyaing isipin na nangyari nga. Anyway, ng pumanaw ang nanay ni Kulas, lagi siyang bagabag. Hindi niya masiguro kung bakit, ngunit lagi siyang nakararamdam ng pangi-ngilabot. Ang sabi ng mga mahilig sa lagimgim, malapit daw si Kulas sa mundo ng anino. Shiiiit! ika ko.

Baka naman may bilin sa iyo o kaya naman ay may gustong ipaalam, ang tanong ni Kulas sa kanyang sarili. Tangna, bakit hindi na lang magpakita ng harapan para tapos na, diba? Balisa si Kulas sa pagtulog sa mga dumaang gabi. Hindi niya magawang humigang nakatagilid sa kanang tabi dahil may nararamdamang siyang ihip ng hanging sa kaliwa niyang tainga - parang may mukhang nakatutuk sa kanyang pisngi. Kaya, ng ulitin ni Kulasa na sasangahan siya ni St. Benedict sa mga damdaming ito, hindi na siya tumangi - Ginamit na niya ang kuwintas. Mahusay ang tulog ni Kulas ng gabing iyon. Ganoon din sa mga sumunod gabi.

Lagi ng suot ni Kulas ang kuwintas kahit saan siya pumunta. Isang hapon pagka-galing niya sa isang department store, napansin niyang nawala ang krus sa kuwitas niya. Marahil napigtas ito? Ngunit, wala naman siyang napansin. Napigtas kaya ito ng magsukat siya ng damit? Bumalik siya sa department store at nagtanong sa mga sales clerk kung may nakita silang krus. Wala po, ang sabi nila. Nagpunta siya sa customer service at nagtanong doon - wala rin. "Hayaan niyo sir, babantayan namin at pag may sumuko nito sa amin ay ipaalam namin sa inyo," ang pangako nila.

Naku, paano na ito ang isip ni Kulas. Tinrays ni Kulas ang kanyang dinaan. Nagdala pa nga siya ng flashlight at ginamit ito sa kalye sa pag-sakali na makita niya ito. Ng dumilim ng husto, umuwi na lang si Kulas. Iniisip niyang baka mas suwertehin siya kunabukasan.

Hindi niya maalis ito sa kanyang isipan at buntunghiniga siyang bumagsak sa upuan. "Haaay naku naman, bakit naman ganito. Sobra...!

Paglipas na ilan pang sandali, naihi si Kulas. Tuloy pa rin ang himutok ng kumag ng humarap siya sa inudoro. Inilabas niya si Pedro para magdilig. Oops, ang gulat ni Kulas ng may tumurok sa tumbong niya. Ano ba ito??? Hindi siya makapaniwala ng matuklasan niyang ang hinahanap niyang krus ang tumumbok sa kanya! Talaga namang nakapagtataka at naroroon ang krus. Nasa loob ng karsunsilyo niya!

Walanging, papaano napunta yun dun?

Ang sabi ni Kulasa, pinaglalaruan daw si Kulas? O kaya naman e natutuwa daw sa kanya at sinusubukan kung may malasakit siya sa gamit niyang icon... Pagsubok daw.

Keep an eye...

2009-03-15T20:52:00.000-07:00

Nag attend kami ni Kulasa ng isang workshop. Babae ang karamihan ng naroroon. Actually, sa grupo namin ako lang ang lalaki. "Huwag kang tense, just be yourself," ang payo ni Kulasa. Marahil napansin niyang medyo tiklop ako dahil sa halos walang tigil na usapan ng mga katabi ko.

So, siguro to make me feel at home, kinausap ako ng mga katabi ko. Small talk, halimbawa, kung ano ang palagay ko sa ganito at ganyang bagay, you know... Anyway, naisip ko na I might as well make the best of the situation so, nakipag kuwentuhan na rin ako.

Halakhakan ang mga tsikas sa mga joke ko. He, he, he, naala-ala ko tuloy yung napaka saya at care free days ng high school at college days ko - Napaka saya. Ganun yun, e.

Ang grupo namin ang pinaka maingay sa workshop. Mabuti na lang kamo at understanding yung in-charge sa workshop. Tutal, libangan lang naman talaga yung worshop. Pampalipas ng panahon!

Nag enjoy na rin si Kulas. Parang barkada kasi ang init ng usapan. Natural ang isat-isa. kaya masaya ang pakiramdam ni Kulas ng nagpaalaman na. Isang bagay lang ang hindi niya naintindihan, o kaya naman e pinagtakahan ng marinig niyang sabihin ng mga babae kay Kulasa na bantayan niya si Kulas.

"Keep an eye on him," ang sabi nila kay Kulasa. Ano kaya ang ibig nilang sabihin noon?

Pinas today, according to Goring.

2009-03-11T09:17:00.000-07:00

90% ng mababasa mo sa diaryo ay hindi mo mapaniniwalaan. Ang naka advertise lang na palabas sa sine ang totoo.

Kahit na anong bagay sa Pilipinas ay maari. Walang imposible. Lahat ng bagay mabibili mo.

Walang kapatid, pamangkin, anak o ano pa mang relasyon na may halaga kapag pera ang pinag-uusapan.

Masarap ang buhay sa Pilipinas. 60 - 70,000 pesos kada buwan, masaya ka na.

120 pesos a day sa pagkain. Approx. 35 pesos kada ulam, sa akin ang kanin. Okay na.

Kailangan may kotse ka rito. Di kailangan na bago, basta't may sasakyan ka. Pangit naman yung galing ka abroad tapos naglalakad o sumasakay ka ng dyip. Nagmumukha kang kawawa.

Iba ang may kasama sa bahay. Masaya ang buhay, kung may nagsasabi sa iyo ng: Kamusta ang araw mo? Kumain ka na ba? Pawisan ka, magpalit ka ng damit.

Masarap ang may kasiping at matulog ng nakahubad.

Hindi ako gumagawa ng appointment. Sa bawat sandali may nagte-text sa akin: Nag-aanyaya, nagsasamo o kaya naman e may pangangailangan. Kailangan alagaan mo sila para mahalin ka nila.

Lahat ng lalaki sa Pilipinas ay may querida. Sino ba naman ang ayaw ng kasiyahan? Iba ang asawa...

Ibinigay ko na sa asawa at mga anak ko ang bahay at apartment bldg. ko sa US. Alam ng asawa ko na hindi ako masaya sa America. Hindi na niya ako pinakikialaman at gayun din ako sa kanya.

Ang tilaok ng Uwak.

2009-03-09T09:53:00.000-07:00

“Huwag mo ng pakawalan 'yan – paputukan mo na agad! “ Walanging, ke drama, ano? Gayun pa man, iyan ang sigaw ng mga kasama ko isang araw sa mabunduking niyogan ng probinsya ni inay. Doon kaming magkakapatid lagi nagbabakasyon tuwing tag-init. Nasa elementary school pa lamang ako nun at pasabit-sabit sa lakaran. Ngunit sa pagkakataong ito, ako ang may hawak ng de bombang perdegones na baril.

Crack! ang putok ng baril. Parang mga dice na kumarambola sa beto-beto ang mga ibon sa gulat. Yung pinaka malaki na inasinta ko ay gumulong at parang manok na pinugutan ng ulo: Kumisay-kisay ng walang pasubalit. Tumangkang lumipad muli, paparoon, paparito, at sa huli, agaw hinga na sumuko.

Sa kubo ni Otik ang aming pinuntahan – doon namin ito lulutuin. Mabilis kaming bumaba ng bundok. Dumaan sa baybay dagat ng mapansin kami ng isang mangingisdang pauwi galing sa laot, “Ano yang dala-dala ninyo?” ang tanong niya. "Wala po... Ibong Uwak na nabaril namin, " ang sagot namin habang bilis-bilisan ang paiwas naming lakad.

"Otik, lutuin mo itong ibon na-hunting namin. Iluto mo sa gata, tulad ng luto mo noon pista," ang sabi namin. Ininspeksyon ni Otik ang ibon at nakangiting nagtanong, “Ano bang klaseng ibon ito?” "Uwak," ang sabay-sabay namin sagot. “Wow, ang laking Uwak nito ha,” ang nakatutuyang kumento niya.

Ayon, habang nag-init siya ng tubig kumayod siya ng niyog at piniga ang katas nito. Inalisan niya ng balahibo ang ibon, pinira-piraso at niluto sa isang luma at maitim na frying pan. Wah, ang sarap ng amoy. Ng maluto ito, naglabas siya ng tuba. Kumain at naginuman yung medyo me idad na. Ako, kumain din at tumikim-tikim lang ng tuba.

Kuntento na kami. Busog na! "Mapupula na ang hasang," sa salita ng pinsan ko.

Ng kamustahin ni tio ang nangyari sa araw namin ng hapunan, walang nagbangit ng sapalaran namin. Alam ni tio na nag-hunting kami. Sa katunayan, ito ang dahilan kung bakit hindi kami sumunod sa payo niya na pag-aralan ang mga gawain sa bukid. At dahil naroroon si Inay, hindi ni Tio magawang itulak ang programa niya sa amin. Hindi na tinuloy ni tio ang usapan sa hunting namin, datapwat may paramdam siyang may alam siya ukol dito.

Kinalimutan na namin iyon hanggat makita ko kinaumagahan na kausap ni Tiong ang mangingisdang bumati sa amin sa baybay dagat kahapon. Hindi ko marinig ang kanilang pinaguusapan. Saka ko lang nalaman na nagsumbong pala kay tiong ang mangingisda sa nawawala niyang manok -- Ang tumitilaok naming uwak!

Ano ang gagawain mo?

2009-02-01T20:15:00.000-08:00

Kailan lang nakausap ko sa telepono ang pinsan ko na nasa Pilipinas. Gusto niyang tumulong sa isang di pagkakaunawan sa isang mag-anak. Ang sabi niya, hindi raw siya panig kahit kanino at observer lang siya. So, may mga kuwento siya ukol sa mga bagay na may kaugnayan sa gulo.

Hinde raw niya maunawaan kung bakit, datapwat alam na ni Nonoy na masamang uring tao si Jun, ginawa pa niyang katiwala? Kahit na bibgyan na niya ng babala si Nonoy, dahil ninakawan na sila ni Jun, patuloy pa ring inempleyo ito at ginawa pang kanang kamay.

Ano pa, ika ko? Ano sa tingin mo ang dahilan? Iyon na nga ang di ko maintindihan ang ulit. Bakit nga ba? E, magaling gumawa ng istorya iyang si Nonoy. Maraming sinasabing hindi naman totoo. Ang mga salaysay niya sa iyo ukol sa mga kasangkapan na nawawala, na ang mga ito ay marahil ninakaw ni Jun ay mahirap lunukin.

Iyon na nga ang hindi ko maintindan ang pilit ng pinsan ko.

E yung lupa na iniwan sa iyo, ano ang nangyari doon, ang tanong niya sa akin. Hindi ko binigyan ng pansin, ang sabi ko. Walang nagpapaliwanag kung bakit hinde tama ang nasa titulo, ang patuloy ko. Ay Kulas, iba diyan sa US na kailangan tama-tama ang mga bagay. Iba dito sa pinas. Puro dayaan dito, ang patuloy na. May sumbat ang salita niya. Hindi sumbat sa akin ngunit sa pagka hindi ko praktikal. DApat alam ko na yun sa tuno ng boses niya. Lahat ng bagay dito ay may dayaan at kurapsyon. Way of life na iyan sa Pinas. Lahat ay gumawa niyan dito.

Hmmm, nakatutuwa naman si insan. Hindi niya maunawaan ang mga gawain ni Nonoy ukol kay Jun, ngunit nauunawan niya na way of life ang dayaan at kurapsyon sa Pinas.

Mayroon akong istorya ukol dito:

Si Juan at Pedro ay matagal ng mag-kaibigan. Isang hapon, pauwi galing sa isang salu-salo, napansin nilang may tindahan na basag ang bintana at nakatimbuwang ang pintuan.

Juan: Pedro, tingnan mo iyong tindahan, basag ang nintana at halos wala nang pintuan, tumawag tayo ng pulis!

Pedro: Oo nga ano. Teka, maraming mga tao sa loob. Nagnanakaw! Ah, namumulot ng kasangkapan... May mga gusto akong mga bagay sa tindahang iyan, Juan. Mga bagay na di ko kayang bilihin...

Napakamut ng ulo si Juan. Ano kaya ang ibig sabihin ni Pedro? Kung ikaw si Juan, ano ang gagawain mo? Makisama sa gawain ng maraming tao sa loob ng tindahan o tumawag ng pulis? Ano ang gagawain mo?

Pamasko ni Tatang..

2008-12-23T03:49:00.000-08:00

Nagpasimulang magpadala ng pamasko sa amin si tatang pagpatong niya ng edad fifty-five. Pareho-pareho at praktikal ang regalo niya sa aming lahat: kubyertos, hamon, o ano mang bagay na pambahay. Walang personal touch.

Medyo nakapag-tataka, kung hinde nakatatawa dahil hinde naman talaga nagpapadala si tatang ng kahit ano - Regalo pa? Sa totoo lang, lagging nakasimangot yun kapag nilalapitan mo sa umaga(lalo na noong nasa high school ako). Akala mo e laging hihingian ng pera. Hehehe, gayun pa man, e kanino pa ba naman kami lalapit?

May kutob ako na itong padala-dala ng regalo sa amin ni tatang ay dahil sa gulo nila ni nanang. Nagbabanta kasi si nanang ng divorce! Wala naman sa Pinas niyan, diba? So, legal separation kung sa atin? Mabuti pa nga siguro na huwag na lang silang magsama. Tutal, sumbatan lang naman ang dating nila. Iyan e kung mag-uusap silang dalawa. Ang kaso e ayaw ng magsalita ni tatang dahil puro sisi lang inaabot niya. So, mabuti pang tumiklop at magpangamuyo na lang siya. Nakapupundi naman talaga si nanang, kung maririnig mo. Puro na lang salungat sa kuro ni tatang kahit sa anong bagay. Halimbawa, kapag sinabi ni tatang na puti, sasabihin ni nanang na itim. Kung sabihin ni tatang na mataas, sasabihin ni nanang na mababa. Gets mo? Ito na yata ang tinatawag na "a woman's scorn."

Teka, teka, medyo na-distrak ako. Iba iyang istorya ni nanang at tatang, although may kinalaman ito sa post ko ngayon.

Naniniwala ka ba sa kasabihang, "It's never too late?" Na maihahabol sa tambol mayor ang ano mang bagay? Siyempre, as always di lahat, pero I'm sure na sa pagbabago ng ugali - It's never too late!

Tulad ng nabangit ko sa simula, hinde type ni tatang ang nagbibigay ng regalo. Sa tanang buhay kong nasa ilalim ng bubong ni tatang wala akong natangap na regalo sa kanya. Sure, pagdating ng Pasko ay may pamasko, pero di ko masasabing galing sa kanya personally, na siya ang mismong bumili o pumili para sa akin. Sa totoo lang, wala siyang interes sa mga bagay na iyan. Dinidisponer niya ang gawaing ito sa iba. I bet na hinde niya alam kung anong regalo ang pamasko ko. To be sure, hinde ko hinahatulan na masama o mabuti ito. At doon sa nga magsasabi na pinalaki niya ako o siya nagsustento sa akin of ano pa man diyan, tungkulin ng magulang iyan, bukod sa tungkulin ang damay dito. Basta't ganoon lang talaga ang sitwasyon.

So, nagpasimulang magpadala na ng regalo si tatang tuwing Pasko. Okay yun, kaya lang hanggan doon na lang yun. Wala na ng kamustahan, tawagan sa telepono, e-mail o snail-mail man lang. Yun lang ang contact namin. Pagdating ng Pasko exchange gift kami, that's it. Marahil he tried? Kaya lang kung hinde mo alam kung papaano magpakita ng nasa loob mo sa isang tao, mahirap gawain. Isa pa, hinde marunong mag small talk si tatang, isang bagay na namana ko sa kanya. Kaya pareho na kami na walang mapagusapan. Sa huli, nagsawa din ng kakapadala. Hinde naman siguro niya na appreciate ang mga regalo ko, kahit na mamahalin. Kaya dumalang ito hanggan tumigil na rin.

Naroon ako sa mga huling oras niya. Hinde na makapag salita dahil naka oxygen mask, pero alam ko sa kanyang mga mata na matalas pa ang kanyang isip. Naramdaman ko ang ngiti niya ng makita niya ako. Pansin ko na naroroon pa ang lisik ng kanyang mga tingin. Pumanaw siya ng madaling araw, kinabukasan ng pag dalaw ko.

Ng pumunta ako sa bahay niya nakita ko sa kanyang closet ang mga pamaskong regalo na natangap niya sa mga taong lumipas. Nakabalot pa. Palagay ko, sinubukan niyang mapalapit sa amin. Oo, he tried. And, he picked the right time to do it - tuwing Pasko. Hinde lang natulak ng maigi ang pamasko ni tatang.

Pamaskong Ala-ala.

2008-12-22T07:39:00.000-08:00

Dahil laging nasa trabaho si tatay namin at nasa majongan naman si nanay namin, si ate ang bossing sa bahay. “Kulas isulat mo ang gusto mong ipasko sa iyo ni Santa Klaws. Ilalagay mo yan sa Krismas stockings mo at pagdaan ni Santa Klaws iiwan niya ang gusto mo.” Ito ang mando ni Ate sa akin, bispiras ng pasko. Nakasisindak si Ate kung minsan. Akala mo e laging may pahabol na batok ang salita - Hehehe. Pero ganoon pa man alam kong asikaso niya kami.

Anyways, sunod ako kaagad. Ito ang hiling ko kay Santa Klaws: Hopalong Cassidy pistols, Gummy Bears candies, at Nestle chocolate bars. Sinulat ko ito sa kapirasong papel, maingat na nirolyo na parang bala ng tirador at ibinigay kay Ate. “O sige Kulas, matulog ka na! Pag-gising mo bukas ng umaga nandiyan na iyan, kung mabait ka.”

Hinde pa man ako inaantok, sumulong na ako sa kama. Hehehe, mahirap na, baka Santa Klaws is watching. Baka sabihin pang di ako good boy e mapurnada pa ang hiling ko. Ayon ako, nakatitig sa kesame at nangangarap sa hiling ko. Nagbabaril-barilan kami sa silong. Patay silang lahat sa akin dahil asintado ako. Tapos, kakain kami ng kendy hanggan sumakit ang tiyan namin.

“Kulas, gising na. Pasko na!” Narinig ko ang boses ni nanay. Amoy ko ang halimuyak ng hamong-intsik at rinig ko ang rikit ng piniritong itlog. Tulad ng mga nakaraang Pasko, tiyak na may ensaymada at empanadang galing pa ng Batangas. Oo, may malapot na tsokolate. Mabilis akong bumagon at dumiretsyo sa sala upang i-check ang Hopalong Cassidy na baril-barilan ko. Ayon, nakasabit sa pader, katabi ng Pamaskong medyas na bumubukol sa puno ng kendy na hiling ko. Wow, ito na yata ang pinaka-Paskong Pasko ko. Lahat ng hiling ko ay ibinigay!

Sana... Oo, sa panaginip! Yung handang pagkain ay hinde panaginip. Yung baril-barilan at kendi ang hilaw. Mayroong baril-barilan, ngunit hinde Hopalong Cassidy - more like gawa sa palo-tsinang kahoy. At yung Gummy Bears at tsokolate ay lemon drop na galing sa tindahan ni Pablo na tingi ang bentahan.

Nagtatanong ang tingin ko kay Ate - ano ang nangyari sa baril kong Hopalong Cassidy? Walang salitang bumitiw sa aming dalawa, datapwat saglit na nagunawaan ang aming isip... Tinutok ko ang palo-tsina kong baril-barilan sa aking paligid at mabilis na pinakawalan ang ilang putok : Bang, bang, bang!

Napangiti si Ate.

Merry Christmas
and a
Happy New Year!

Pektus!

2008-12-14T17:19:00.000-08:00

Sa mga dumaang taon papasok pa lamang ang Disyembre inaasikaso na ni Kulas ang listahan ng kanyang mga papaskuhan. Binibigyan niya ng pag-iisip ang mga hilig ng kanyang mga kaibigan at kamaganak. Sa ganitong paraan naniniwala siya na kahit hindi mamahalin ang kanyang pamasko, magugustohan nila. Walang duda ito. Napatunayan niya na ito sa mga dumaang taon.

Mabangit ko lang na hinde ako naniniwala sa mga nagsasabi na kahit na ano ay maaring panregalo – na sapat na ang may mai-abot ka. Para kay Kulas mas mabuti pa ang wala kaysa mayroon na wala namang kabuluhan. Siyempre, iba yung magpasalubong ka ng para sa lahat tulad ng pagkain, halimbawa. Pero, sa mga personal na bagay, kailangang may kahalagahan ang regalo mo sa hinahandugan.

Nawari ni Kulas ito sa sariling niyang karanasan. Sa kanyang paglaki wala siyang maala-alang ragalo na tunay niyang napusuan. Lagi na lang mintis o daplis ang dating! Sa kung ano pa mang dahilan na hinde niya maunawaan, kahit na sabihin niya ang bagay na gusto niya, hinde pa rin niya ito makamtan. Kaya, sa kanyang paglaki, tulad ng kasabihan na "do unto others what you want others to do unto you, " binibigyan niya ng tunay na halaga at panahon ang kanyang handog. Hinde naman siya martir, ano. Ang katunayan may pansariling dahilan ito. Nagbabaka sakali lang na kapag kumalat ang ideyang ito ay talbugan siya at iba pang nilalang ng sinimulan niyang gawain.

Talbugan kaya?

Auntie S, as in Tia Sungit.

2008-11-02T15:15:00.000-08:00

About two or three days ago, I got a call from a cousin. It was a little surprising because she hadn't called me in ages. In fact, I don't remember her ever telephoning me. Wow, this must be about something very important.

MK: Hello... Z, what's up?
Z...: Nothing much...

Nampusa, ano ba naman ito? Panahon pa yata ni Mahoma ng huli kaming magkita. Ngayon from out of the blue, tumawag siya sa akin. Tapos, nothing much daw. Ano bang estilo iyan?

Anyway, pagkatapos ng kamustahan, sinabi na rin niya ang dahilan ng pag-tawag niya: "Kulas, gusto kang makausap ni Auntie S," ang madiing sabi ni Z. Whoa, medyo nakagugulat iyon dahil si Auntie S ay ang Tiyahin kong napakalupit sa akin ng maliit pa ako. "Ano?" ika ko sa nagtatakang tono. "Gusto kang makausap ni Auntie S," ang ulit ni Z. "E bakit hinde na lang niya ako tinawagan?" ang tanong ko. "Kulas, wala kasi sa akin ang tel# mo ng nagkita kami, kaya eto number niya, tawagan mo na lang,"ang sagot ni Z." Hmmm, o sige, tatawagan ko when I get the chance," ang medyo naiinis kong sagot.

Pagkatapos namin magusap ni Z, napaisip ako kung bakit ako gustong kausapin ni Auntie S. Ano kaya ang dahilan? Tatawagan ko ba siya? Teka, matanong mo: sino ba itong si Auntie S? Ano ba ang ginampanan niyang papel sa buhay kulas?

Si Auntie S ang ika walong anak sa siyam na legal na anak ng Lolo ko. Ng maliit pa ako na nagbabakasyon sa probinsya, napasungit niya sa akin. Lagi niya akong sinasaktan at inaapi na sa pakiwari ko ay walang dahilan. Ng huli kong uwi sa Pinas, hinarap ko siya at tinanong kung bakit napakalupit niya sa akin ng bata pa ako.

Ay naku, Kulas. Alam mo ikaw ang paboritong apo ni Papa. Nagseselos ako sa inyo at dahil dito ikaw ang tinamaan ng aking pagseselos! Wow, what a likely story, I thought. Maniwala ka ba diyan na ang walang malay na musmus e paginitan niya? Pamangkin niya pa kamo. Malayong daplis na katuwiran, diba? At sa katunayan, iyong isa ko pang tiyahin (sa ibang lola) na mas bata sa kanya ay walang pasubalit na inaapi din niya.

Biston-bisto si Auntie S. ano? Pero, matagal na iyon at kahit na ba may stigma, ano pa magagawa natin? Maari din naman na iyon ang tunay na dahilan. So, kalimutan na lang, ano? Hehehe, actually, papaano makalilimutan samantalang ito nga at naaala-ala pa.

Marami siyang pakutsi-kutsi. Kesyo nang kakamusta. Kesyo ganito at kesyo ganyan. kay haba-haba man daw ng prosesyon, sa simbahan din ang tuloy. Kaya, iyon, sa wakas lumabas din ang dahilan.

Pinagtatakpan pala niya ang isang kamaganak kong nang-iisa. Huwag ko raw kalabanin at mabait at mahal niya! Kapal muks naman niyan, ano? Anyway, in a nice way sinabi ko na kung talagang mabait yung mahal niyang pamangkin na iyon, bakit gustong mang-isa? Bakit bantay salakay?

Hinde raw. At totoong mabait daw dahil tinatawagan siya sa telepono? Hehehe, natawa ako, ngunit diko pinahalata. Anyway, pinabayaan ko na lang at medyo lumilipad ang isip. Hinde ko madisimula kung dahil sa pagtanda niya ito o kung sa ano man na bagay na nakain niya.

Go figure nga naman...

MTBkr

2008-10-10T06:16:00.000-07:00

Noong dumaan na Winter Olympics nahalina akong panoorin ang Downhill Race events. Hinde mawala sa isipan ko ito. Parang na cha-challenge ako. Halos nararamdaman ko ang mabilis na ihip ng hangin sa aking mukha. Ang kagat ng lamig sa tulin ng skis sa ilalim ng aking mga paa. Ang hagibis ng tumitilamsik na yelo sa aking tagiliran.

Pangarap na gising? Medyo. Nakadidismaya nga dahil hinde naman ako magaling mag-ski. Ito man ang katotohanan, may makulit na humahamon sa looban ko. Nambubuyo: "kaya mo iyan, Kulas. Kaya mo iyan! Ikaw pa, kaya mo yan! Kaya ko? Kaya ko kaya? Oo, nga kaya ko 'to!" ang sangayon ng kalooban ko.

Hmmm, teka, mai-bounce nga kay Kulasa.

Kulasa : Kulas, kailan ka huling nag-ski? Ha? Di mo na maala-ala kung kailan iyon?
Kulas...: Ala-ala ko naman... Diba pibe years ago lang iyon?
Kulasa : Times two mo kaya 'yong pive? Plus 2 mo pa kaya?
Kulas...: Di naman...
Kulasa : E kung mabalian ka ng buto, paano na yan? Sino ang mag-aalaga sa iyo, aber!

Nampusa itong si Kulasa. Parang wala na ng adventurous ispirit. Puro na lang mga bagay na praktikal ang nasa isip. Kung sabagay magastos mag ski at umaangal na rin itong umaabanteng hinanakit ng katawan sa di mapigil na takbo ng panahon. Mukhang naiwan na ng panahon ang aking ambisyon na maging amateur downhill skier.

Oops, teka, biking kaya? chuma-chubby si Kulas. Kailangan ng di ka-aboridong exercise. Inilabas ko yung 12 speed racer kong linalawa na sa garahe. Pinaspasan ng trapo at pinapasada pababa mula sa isang mataas na kalye. Uy, okay to, parang downhill racing na rin ang pakiramdam. Hehehe.

Diyan nagpasimula ang aking pagma-mountain biking. Nag-switch ako sa mountain biking dahil nahalina ako ng off-trail scene. Para kang nasa malayong lugar, sa isang forest, kahit na nasa city ka pa rin. At, may mga trail na challenging. Tulad ng skiing na may grado ang mga slopes, ganoon din sa mountain biking trails, tulad ng easy, more difficult, most difficult at experts only trails. Sa skiing, ang equivalent nito ay from bunny to diamond slopes.

So, wala namang angal si Kulasa. Hinde lang siya makasama sa akin dahil di naman siya marunong mag bisikleta. Alam mo na.

Eto pics ng trails at maiksing video:

Ang pula kong bisekleta sa bukana ng mountain bike trails. kasunod ay bundok-bundokin na trail. Parang moguls sa skiing. Kaya lang ito a y mula sa mataas, pababa. More difficult and description ng trail na ito.

Ito naman ay papasok sa isang "more difficult" trail. Acutally, nasa kabilang panig ito ng sistema ng trails kabit ng isang isang highway overpass. Katabi nito ay malalim na slope. Kailangan mahusay ang preno ng bike para safe ka.

As you may have guessed solo flight ako sa biyahe kong ito. Di ko tuloy ma-video sarili ko, although yung portrait pic ko sa pasimula e ako kumuha. Anyways, maiksi at medyo magalaw and shot ko. I hope ma-enjoy rin niyo ang mag mountain biking.

Ambon IIc - Ompong

2008-06-20T21:42:00.000-07:00

Parang may patalim na tumutusok sa tagiliran ni Carmen tuwing iangat niya ang kayang kanang kamay. Hindi niya alam kung ano ang sanhi ng ito - basta na lang sumulpot. Dahil kaya ito kay Noli? Naala-ala niya iyong nabasa niya ukol sa sex psychology: na karamihan ng bagay na kumukulit sa katawan at isip ng tao ay sanhi ng sex - kesyo labis o kulang. Magmula ng nasaling ni Noli ang dibdib niya, hinde na siya mapalagay. Lalo na sa gabing mainit, nagugunita niya lagi ang mapanuksong ngiti ni Noli. Dahilan kaya ito sa pagda-dalaga niya, tulad ng manibalang na manga, matamis na maasim-asim...

Pilit niyang sinubi ang ala-ala ni Noli sa likod ng isipan niya at patay malisya na tinawag ang mga pangalan sa listahan ng birth certificate na nakahanda ng ipamigay.

Napoleon Baleryano, Romeo Cwenteno, Armando Rufo, Ismael . . .

"Miss, Miss, Miss, Miss, Napoleon Baleryano, Napoleon Baleryano, tinawag niyo ba ang ngalang Napoleon Baleryano?" ang habol ni Ompong. Walang malay na pinihit ni Carmen ang dala niyang birth certificate at mabilis na hinugot ang kay Ompong, "O ayan!" Halos masubsub sa mukha ni Ompong ang papel, ngunit di man namalayan ni Carmen ang ginagawa niya. Nasa kung saan na lupalop ang isip niya...

Tumutugtug ng piano si Noli ng dumating sila Carmen. May practice sila ng araw iyon. Kakanta sila sa isang paligsahan sa school at silang dalawa ni Noli ang pambato ng class nila. Kunot noo si Noli ng batiin niya si Carmen. "O ano, nahuli na naman si Miss Universe! Nagpaganda ka na naman ano?" ang tanong niyang may kahalong ngiti. "Tse, nagpaganda ka diyan," ang sagot ni Carmen na wari mo'y Gustong batukan si Noli. Lagi na lang siyang kinukulit nito, lalo na kung makahanap ng dahilan. Kumukulo ang dugo niya sa inis, pero kapag nariyan ang pagkakataon na ibuhos ang kanyang galit kay Noli, napapawi ito sa mga mais na biro ni Noli. "O, sige na nga. Halika na rito at simulan na natin mag practice," ang mahalinang yakag ni Noli...

Umupo si Carmen sa tabi ni Noli at ng ibuklat ni Carmen ang sa susunod na pahina ng kanilang tugtugin, nasangi ni Noli ang dibdib niyang walang panilalim. May gumuhit na kuryente sa katawan ni Carmen. Bagay na ikinabahala niya. Damdaming bago sa kanya. Damdaming di niya kilala...

Napoleon Baleryano: Ipinanganak sa PGH alas tres ng Umaga Marso 26, 1982 ni Gng. Mercedes Baleryano. 7.6 libra...

Huminahon ang kalooban ni Ompong ng makita niya ang pangalan ng nanay niya sa birth certificate. Natawa siya sa kanyang sarili na magduda na tunay siyang anak ng nanay niya. Pagkalipas ng ilang sandali naalala niya ang kanyang panaginip ng makita ang isang billboard na may larawan ng lalaking bigotilyo. Madali niyang tinitigan ang birth certificate at halos madismaya ng mapansin niyang wala ang pangalan ng ama niya o ang naturingang ama nilang magkakapatid..

Ambon IIb - Ompong.

2008-06-13T15:42:00.000-07:00

Patsuweeet..! Ang sipol ni Ompong sa humaharurut na taxi. Ehehehehehe..! Ang iling ng taxi sa biglang preno nito. Nilampasan sila sa lakas ng buwelo. Parang mapipigtis na ugat ang angil ng makina ng hiriting paatrasin ng diber ang taksi at ihinto sa harapan nila Ompong.

Mabilis at maginoong binuksan ni Ompong ang pintuan at abot kamay, inalalayan si Lolly na sumakay. "Driver, sa pinakamalapit na Metrobank," ang mando ni Ompong. "Opo Sir," ang sagot ng driber at sa ilang sandali ay nasa harapan na sila ng Metrobank,

Iyan ang plano na umiikot sa isipan ni Ompong: na ang taxi driver na ang bahalang humanap sa Metro Bank. Mabilis siyang umisip ng paraan, lalo na kung gipit. Subalit ng alokin niya si Lolly na sumakay ng taxi tinangihan siya nito. Understandable, naman, hinde ba? Kung ikaw si Lolita marahil di ka rin papayag dahil hinde mo pa naman talaga kilala si Ompong.

Teka nga muna, sino ba itong si Ompong? Itong si Napoleon Baleryano. Sino ba siya? May misteryong bumabalot sa buhay ni Ompong. Isa, wala siyang kamukha sa kanilang pamilya. Ibang-iba ang itsura niya sa kanilang lahat. Siya lang ang singkit, tsinito o chinito. Noong bata pa siya madalas siyang tuksuhin ng mga kapatid niya na napulot lang siya sa basurahan. Madalas din siyang lampasan ng kung ano-anong bagay na binibigay ng kanilang mga magulang sa kanilang magkakapatid.

Isang gabi, ng limang taon pa lang siya, nagising siyang umiiyak - napakalakas na iyak! Mahimbing ang tulog ng lahat at wari niya ay walang dadamay sa kanya ng sa labas ng kanyang moskitero ay may bigotehang mama na nakasilip sa kanya. Mapayapa ang tingin at may nakatagong ngiti. "Tahan na anak, tahan na," ang pahiwatig nito kay Ompong. Isa kayang panaginip ito? "Oo, Ompong isang panaginip iyan," ang sabi ng nanay niya.

Binabagabag siya ng ala-alang ito at ng magawi siya sa NSO(National Statistics Offie) isang araw, kinuha niya ang kanyang birth certificate upang alamin kung kanino talaga siya nangaling:

Ang haba ng pila! Pagdating sa bintana ng takilya, binigyan siya ng application form at sinabihan na sagotin ang mga tanong dun. Langya, halos isang oras para makakuha lang ng form! Pagkatapos i-fill up at isubmit ang form maghihintay ka ng ilang oras. Kung talagang suwerte ka o kung madalas kang tamaan ng kidlat, baka makuha mo sa araw ding yun. Pero, usually, hinde ganyan ang buhay ng bureaucracy, malamang sa ibang araw mo makukuha, at di lang yan, sa ibang opisina mo pa kukunin.

Hinde pa marunong manlangis si Ompong. Yung karag-karag na awto ng tatay niya kaya niyang langisan, pero ang makinang may isip ay di kasing dali. Kailangan ng kaunting ligaw, himas, at timing. It's an art in itself, ang sabi ng naka aalam.

Itutuloy...

_____________________

Nagpakita ng di oras.

2008-05-11T21:47:00.000-07:00

Isang araw, habang naglilinis ng garahe si Ompong, sa di inaasahang pagkakataon, nakita niya ang isang larawan na matagal niya ng hinahanap. Talaga naman ano, noong hinahanap niya ito(noong panahon ng sintimyento de patatas at gulpihin siya ni Pepang) di niya makita at ngayon na nawala na sa isip niya, e ayan nagprisinta ng di oras??? Parang application sa isang goberment opis na dumarating ang sagot pag di mo na kailangan. Hehehe.

Anyways, ayon nakaupo sa silya si L, hehehe. Si L. na naman. Nasa tuktuk ng beauty niya, niyahaha. Sa ala-ala ni Ompong, eighteen si L. sa litratong ito. Nakangiting nakakikiliti, hehehe. May kislap ang mga mata, nangungusap - Ompong, lika rito sa tabi ko - wow!

Mabilis pa sa alas kuwatro si Ompong ng biglang, sampal, wapy duda! Wha happen? ang tanong ng litong-litong Ompong. Walanghiya ka Ompong nananaginip ka na naman ng ibang chicks, ang galit na sisi at upakan siya ni Pepang.

Hehehe, joke only.

Tumatanda na ba?

2008-05-09T13:29:00.000-07:00

Gani: Ano ba Ompong, kailan ka bibili ng bagong oto?

Ompong: Ewan ko ba, di ko makahiligang bumili. HInde tulad ng dati na every 3 years naiiksayt akong magpalit ng sasakyan - ewan ko ba?

Gani: Ompong, sa palagay ko tumatanda ka na. Ganyan ang tumatanda. Nawawalan o nagpapalit ang hilig.

Ompong: Walanghiya ka talaga. Akala mo kung sino kang saykasatrist kung magsalita. E ikaw nga itong mas luma ang oto, ikaw pa mabilis magsalita. O, ikaw kailan ka bibili ng bagong oto?

Gani: Hehehe, malapit na Ompong. Wala pa lang akong makursunadahan.

Ompong: O sige na nga. Bahala ka na diyan, pero ako hinde ko kailangan ng bagong oto. Okay na sa akin itong old reliable ko. Besides, 30,000 original miles lang milyahe nito. Isa pa, bakit ako aako ng $35,000 na gastosin samantalang wala na akong ala-ala dito sa sasakyan ko - bayad na!

Sa palagay mo may katotohanan ang salita ni Gani? Na, ang pagpalit ng hilig ay sintomas ng pagtanda ?

Paalam Kuya.

2008-03-15T06:04:00.000-07:00

Huli na kami. Nagmamadali na lang lagi. Naku naman!

About two days before, tumawag sa akin ang aking pamangkin, "Tito, Papa passed away yesterday. He was in a hospital for some time. He was just fading away and when they turned off his life support system, he just slipped away..." Nagulat ako dahil matagal ko ng hinde nababalitaan si Kuya L. Ang akala ko'y umuwi na siya sa Pinas.

Mabait siya sa akin at masaya siyang kasama. Hehehe, matinong tingnan dahil isa siyang Engineer, ngunit sa loob may kulo din siya. Siya ang lagi kong kasama ng bagong salta ako dito sa America. Kung saan-saan kami nakararating. And, as you might expect to hear, mahilig siya sa babae. Wala namang malisya, ano. Talaga lang naman na may mga lalaki na mahilig sa babae. Mahirap unawain ng iba, at kung ikaw ang damay ng kasong ganyan, malamang na maiinis ka rin, kung di mo ikagalit. But, what can you do? That is how the cookie crumbles! For me, okay lang siya.

Nagpi-picture taking ang mga tao pagdating namin sa funeral parlor. Akala mo e may party o kaya naman isang malaking reunion! Ang daming tao. Naghehelera sa harap ng kabaong, at nakangiti ang karamihan sa kanilang pagposing. May pro pang inarkila para kumuha ng video. Actually, hinde mo masiguru kung sino ang sino sa gulo. Wala akong nakilala kaagad at tihil leeg akong naghanap ng kilalang mukha.

Ayon, nagpupulong sa isang tabi ang mga pinsan ko. Madali akong lumapit at maligayang nakipagbatian. Naturally, pinakikiramdaman ko si Ate S, ang asawa ni Kuya L - kung nasaan siya, at parang di ako mapakali. Gusto ko ng matapos siyang batiin at sabihin ang aking pakikidamay. Hinde ko siya makita kaya lumapit na muna ako sa nakaburol kong pinsan. Ayon, ano pa e di nakahiga. May rosaryong nakapulupot sa kanyang kamay. Mataba siya at naka markana! Hmmm, di ko na nga matandaan kung ito ang unang pagkakataong makita kong naka kana si kuya! Anyway, nakapamburol ang kumag. Ano pa nga ba, hehehe.

Nasaan si Ate S, ang tanong ko. Wala rito, ang sagot sa akin. Ah, oo nga pala, may sakit din siya, at kung di pagiingatan e baka di oras na sumunod. So, how is she, ang tanong ko. Ay, masama ang loob niya kaya di dumalo. Hmmm, nadisimula kong may ibang halaga ang salitang narinig ko. Kung sabagay hanggan bukas pa naman ang burol, so maybe tomorrow narito si Ate S. Inalis ko na lang sa isip ko kahit nakahihinayang na di ako makapag condolence sa kanya dahil gusto ko si Ate S. Mabuti siyang tao.

So, nakipagbalitaan na muna ako: mga tsimis at kung ano-ano pang mga bagay na di ko na kailangang malaman pa. Pero ganyan ang pamilya, maraming naghahalong balita na kailangang alam mo ang totoo sa hinde. Kung alin ang kuwentong may patong at kung alin sa mga kuwento ang pinaltan ang ending.

Kulas, eto nga pala si Ate E, ang asawa ni Kuya L. Huh??? Oo, Kulas si Ate E ang kasalukuyang asawa ni Kuya L! Nampusa, kaya pala wala si Ate S e dahil ex na pala siya. Condolence E, ang bati ko. Mahalinang ngiti ang sinukli ni E sa akin. Kaunti pang small talk kami and then she had to attend to the other guests. Walanging! hinde ko alam na may bago pala si Kuya L., sa di sinasadyang pagbigkas ng salita ng isip ko. Oo, kulas at si E ang ika apat na asawa ni kuya L, ang patuloy ng pinsan ko. Actually, narito silang lahat puwera kay Ate S. Correction, narito kanina si Ate S, pero hinde si Ate na alam mong Ate S. S din ang pangalan ng third wife ni kuya L.

Kinawayan ng pinsan ko ang isang mistisahing babae sa kabilang panig ng silid. Madali itong lumapit at nagpakilalang unang asawa ni Kuya L. Seventeen daw siya ng mag asawa sila at may isang anak, si C, na kusang pumarito sa Amerika upang hanapin ang kanyang ama, si Kuya L.

Pinagmasadan ko si C. Oo nga kamukha siya ni Kuya L. Hinde mapagkakaila. Siempre pahug, hug kami. The usual greeting ng long lost relative, except in this case we know that we will not see each other again.

Mahirap paniwalaan, ngunit para sa isang luksa they all seem happy! Mga bata batuta raging from, maybe, high school age to having families of their own. They are all related through the same father, all from four different mothers. I can only imagine the kind of life some of the kids went through. Example na si C. Biro mo hinanap niya talaga ang tatay niya and she had little or no resentment towards him. She was happy to see him and felt lucky to have done so when he was still alive. What irony! Sa paglipas ni Kuya L nabuhay ang kanyang pamilya. All separate and yet one.

Napangiti ako ng huli akong magpaalam sa bangkay ni Kuya L. Parang kailan lang ng mag long distance driving kami papuntang Washington D.C. Parang kailan lang ng makipagparty kami tuwing Weekend. Isang araw lagi kaming magkasama. Ngayon wala na siya. Hindi namin namalayan ang mabilis na paglipas ng panahon sa bawat araw na di kami nagkita. Naipon na lingo, buwan at taon, hanggan sa mawalan ng kahulugan ang bilang nito. Wala man lang akong ideya sa misteryo ng kanyang buhay.

Kuya L, sana maging mapayapa ang huli mong pamamahinga, kung saan ka man mapunta. Kung ayaw mo ng tahimik o maaboridong pahinga, sana kung ano man ang gusto mo e makuha o ibigay sa iyo. Kuya, have a wonderful time.

Paalam Kuya.

Clueless Kuno...

2008-02-24T15:19:00.000-08:00

Can you trust this used car saleswoman?

Update: Umamin sa NBN/ZTE, pero helpless kuno siya... until nabuking. Now, ipaimbistiga kuno niya lahat, minus the Arroyo family. Siempre, ah! Ano pa?

Na pickup ko lang ang picture sa website na ito.

MK/2008

2008-01-30T20:34:00.001-08:00

Cute Kid.

2008-01-15T06:06:00.000-08:00

2007-2008

2008-01-02T05:38:00.000-08:00

So, what happened to you in 2007?

For me hinde malaking kaibahan sa 2006. Of course, one year older, one year wiser, one year richer, if not in the pocket in experience.

Outlook for 2008: to stay healthy, to maintain a positive attitude, to be less cynical and forgiving of certain people. To be content and happy.

2007 milestones: Stopped Smoking, Stopped Smoking, Stopped Smoking!

...

2007-11-28T17:46:00.000-08:00

Ambon IIa

2007-11-17T03:00:00.001-08:00

Madiin na sumandal si Efren sa pader, umaasang hindi siya mahanap sa dilim, kung sakaling may humabol sa kanya. Pinikit niya ang kanyang mga mata. Naiinip, nagmamadaling masanay ang paningin sa dilim:

Lumitaw ang anino ng kanyang ama. May hawak hawak na sinturon; Nakabibingi ang malutong ng lagitik nito ng lumatay sa kanyang tagiliran. Pumulupot sa kanyang braso ang sumunod na hagupit. Papang! Papang, and pigil na hiyaw ni Efren sa gumagapang na hapding pumupunit sa kanyang balat. Agad niyang dinilat ang kanyang mga mata.

Nagsusuntukan si Christopher De Leon at Cesar Montano. Sikad dito, sigad doon, ngunit sa tindi ng bugbugan halos hinde man magulo ang buhok ni Christopher - ayos pa rin. Mula sa loob ng gusali, palabas at patungo sa kabukiran ang labanan! Banat ng banat, At ng akala mo'y naubusan na sila ng lakas, bumunot ng baril at nagbarilan sila. Dahil wala sa kanilang asintado, hinde magkatamaan, pero hinde rin magkaubusan ng bala!

Pagkalipas ng ilang sandali, ng mapalagay na ang loob ni Efren, nakihalo na siya sa mga nakaupong manonood.

"Icedrop, icedrop," ang tawag ni Pepe, isang batang naglalako ng pampalamig sa loob ng sinehan. Nakasukbit sa kanyang balikat ay styrofoan na kahon na may tatak na "Remedios Ice drop," paborito ni Efren. Ngumiti si Pepe ng makilala niya si Efren. "Hoy, Efren, ikaw na naman? Ilang beses mo na bang napanood ang sineng ito," ang bati niya. "Hehehe," natawa si Efren dahil ilang beses na silang nagkita ni Pepe na pinanonood niya ang palabas na ito .

Si Pepe ay isa sa mga iskwater sa Pasig line. Part time niya ang magtinda ng icedrop sa sinehang ito. Paminsan-minsan, kung mayroon, ay nagtatrabaho rin siya pier. Malaking sibol si Pepe at kahit ilang taon pa ang layo niya sa apatnapung gulang, mapagkakamalang binata na siya. Siga-siga si Pepe sa lugar nila, ngunit hinde siya basagulero. May kaunting sumpong lang paminsan-minsan. Kamakailan lamang e nagpakita ng sungay ito. Nagaway sila ni Talito, ang siga-siga dun sa iskwater area ng rilis.

Umupo si Pepe sa tabi ni Efren:

"Gusto mo ng icedrop, Efren," ang tanong ni Pepe. Umiling si Efren at medyo nahihiyang sumagot, "Hinde, salamat." Natutunugan na nahihiya lang si Efren, muling nag-alok si Pepe,"Oh? Sige na! Bagong gawa yan. Masarap." Gusto naman talaga ni Efren, lalo na yung ube na may mungo sa tuktuk. Ang problema e wala siyang pera kaya kunwari e ayaw. "Sige na, Efren. Huwag ka ng mahiya," ang ulit ni Pepe at gaya-gaya ang isang eksena sa sineng napanood nila, mahinay niyang siniko si Efren, "Sige na bata... On the house yan, hehehe." Natawa si Efren, napawian ng hiya at tinangap ang alok ni Pepe. "Meron ba diyan ng ube flavor? Yung me mungo sa dulo," ang tanong niya. Habang hinalungkat ni Pepe ang kahon ng ice drop, nakita ni Efren na may paltik na natatabunan ng mga ice drop. "O, eto," abot-abot ni Pepe ang ice drop. "Pepe, ano ba, baril..." ang pasimulang tanong ni Efren ng biglang tumayo at nagpaalam si Pepe, "O, sige Efren, ingat ka ha," ang paalam niya at papaloob sa dilim maririnig ang malinaw na papalayong tinig niya:

Icedrop... Icedrop... Icedrop...... Icedrop...

Intermission.

2007-11-13T06:04:00.000-08:00

Si Mz. Susan Roces. Da Best! Notice how she continue to act when the camera switches focus to the other character. As they say they don't make 'em the way they used to.

This clip, I'm not sure if it's the same movie, shows a change in mood. I like the expression of desperation ( retreat to cry on the wall).

Ambon II

2007-10-21T10:31:00.000-07:00

Ito pala ang kinahinatnan ng buhay ni Inyang, ang dating "Miss Simpatica" ng Villamar high school maraming taon ng lumipas. Sino ang makapagsasabi ngayon na sa ilalim ng mauling niyang mukha ay may natatago pang ganda? Bihira ng makita ang mahalina niyang ngiti at maperlas niyang mga ngipin. Subalit, bigo man ang buhay niya sa mata ng ibang tao, may nananatili siyang pagasa - Si Mang Tonying! "Walang nakapagbibigay ng ligayang binibigay sa akin ni Tonying," ang sabi niya. "Ano man ang diperensya ni Tonying, mapagmahal siyang asawa. Hinde lang nila siya nauunawaan," ang pilit ni Inyang.

Antonio Abueva Senerez, ang tunay na pangalan ni Mang Tonying. May ugat Kastila, matangos ang ilong at maganda ang tayo. Mapagkakamalang artista! Pinaglihi si Tonying kay Leopoldo Salcedo (Poldo), ang tinaguriang hari ng puting tabing noong kabataan ng nanay niya. Parang hinulma si Tonying sa anino ni Poldo at di malayong sabihin na hawig na hawig sila. Marahil, nakatulong ito sa kanyang pagkahirang na "Mr. Charisma" at "The Man most likely to Succeed," kasabay ng pagka Miss Simpatica ni Aleng Inyang.

Kung tutuusin, hinde masamang tao si Mang Tonying. Hinde lang siya tamaan ng suwerte sa tamang oras o kaya naman sa tamang dahilan. Marahil labis niyang inaasahan ang likas na kagandahang biyaya sa kanya. "Masuwerte ka Tony," ang puri ng barkada niya. Biro mo pinasa siya ni Miss Cruz, isang matandang dalaga at estriktang titser, kahit na may kulang pa ka siya sa grado. Kung di kay Miss Cruz, hinde siya nakagraduate. Ganyang ang "swerte" ni Mang Tonying, lagi na lang nakalulusot. Ng itawag pansin sa nanay niya ito, "sa labas at hinde sa loob ng silid ng paaralan hahatulan ang kapalaran ni Tonying," ang sagot nito. Datapwat, kung pakikisama ang paguusapan, wala kang masasabi kay Tonying. Lagi siyang handa! Oo, basta't may Marka Demonyo o San MIguel sa mesa maasahan siya, ang sumbat ng iba!

Natalisod si Inyang ng matapakan ni Tonying ang kanyang saya. Madali naman siyang nahagip nito. Sandaling tumigil ang parada papuntang intablado ng magdikit ang kanilang paningin. Pumitik ang kislap ng mapuputing ngipin ni Inyang at nagusap ang kanilang mga mata sa wikang sila lamang ang nakauunawa. Parang ipo-ipong umikot ang paligid sa himig ng "You Belong to my heart," Nagsasayaw sila ni Tonying, nalalasing sa palakpakan ng mga tagahanga. Parang walang katapusan ang ligaya nila noon.

Sadigan ni Inyang ang mga ala-alang ito. Parang gupit ng pelikulang paulit-ulit na pinalalabas sa panahon ng kalungkutan at alinlangan.

Nakabigkis sa kanyang baywang at nakabalot sa panyolito ay pulseras at hikaw. Wala na yung kuwintas na katerno ng mga ito, nakasanla na kay Beho, isang intsik na mayari ng isang maliit na tindahan sa kanto ng Mabuhay at Hiwaga. (Bakit ba lagi na lang may pera itong mga intsik? Bakit nga ba?) Inisip ni Inyang kung paano niya ise-sales talk si Beho. Siguradong alam ni Beho na kailangan niya ng pera. Walang sekretong lumalampas sa taong yun, lalo na yung mga balitang kalye, yung mapagkwakwartahan! Sana huwag akong baratin ng hayop na singkit na yun, ang ngitngit ni Aleng Inyang.

Paparoon si Inyang mamya paghupa ng ulan, at tulad ng dati, umaasang ang alahas na dala niya ang magpapalaya kay Tonying.

______________________________

Si Efren ang batang gustong makapuslit sa loob ng sinehan. Napanood na niya ang palabas. Narito siya dahil wala lang siyang magawa. Naghahanap ng sakit ng katawan, kung ang tatay niya ang tatanugin. Lagi naman kasing walang tao sa bahay nila. Nasa majongan ang nanay niya buong araw at ang tatay naman niya ay gabi na kung umuwi. Nasa trabaho pa, kundi sa kwadra ng kanyang kabayo. Kung sabagay, mabuti na iyan kaysa tamaan pa siya ng sinturon at tsinelas, lalo na kung talo ang tatay niya sa karerahan. Mas grabe diyan ay ang isama siya ng tatay niya sa lakad at iwanan na nagiisa sa kotse buong gabi hanggan umaga.

Tiyak na siya na naman ang susundo sa nanay niya mamayang gabi. Kinagawian na ito: Si Efren ang designated tagasundo sa kanila: Efren, sunduin mo na kapatid mo sa school. Efren, sunduin mo si Goring sa OTB. Efren tayaan mo ito. Efren masahein mo ako. Efren, punta ka dito. Efren, punta ka doon. At ito ang madalas: Efren, sunduin mo na ang nanay mo sa majongan!

Kawawang Efren, madalas kasi ayaw pang umuwi ng nanay niya - Lagi na lang isa pang Hai-alai, isa pang Hai-alai. Nalilipasan tuloy siya ng gutom at nakakatulog sa sahig sa kakahintay. Oks lang yan dahil palagi naman akong nananalo, ang sabi ng nanay niya. Paano naman hinde mananalo samantalang pati patay ay kasabwat sa labanan? "Naku, talong talo na ako ng maisip kong maghilamos at magpa-presko sa banyo. Nagdadasal ako doon ng maala-ala ko si Berto(lumipas niyang kaibigan na husler at sugalero). Berto, tulugan mo ako! Tapos nun, bigla akong nakabunot ng siete pares at rumatsada ng panalo, ang kuwento ng nanay niya. Hehehe, kung di man naniniwala, natatawa na lang yung tatay ni Efren.

Tulad ng ibang bata, parang wala ng bale kay Efren ang karanasan ngayon, kinabukasan. Ang mahirap ay ang maipon ang mga karanasang nakakasugat sa murang isipan. Nagpapatong-patong ito! At kung hinde maagwatan sa tamang oras at paraan ay parang bagyo na biglang bumubuhos sa di inaasahang panahon o dahilan.

Nakakita ng pagkakataon si Efren at mabilis na pumuslit paloob ng sinehan...

Hoy! Hoy, bata! Hoy, ang sigaw ng takilyera!

______________________________

Nagulat si Ompong ng bigla siyang kinausap ng babae:

Babae...: Sir, excuse po sir, may alam po ba kayong malapit na Metro Bank rito?"

Kahit walang alam si Ompong, mabilis pa sa alas kuwatro sumagot, at paingles-ingles pa...: Oh, yes Miss, in fact papunta ako doon ngayon. Hinihintay ko lang humina ang ulan. Ompong, Miss, Este, Napoleon Valeriano, at your service.

Walanjing, ang galing ng pasok ni Ompong!

Napangiti ang dalaga, ngunit nagalinlangan kung ano ang sasabihin. Nagtatalo ang isip: Fafa na fafa itong mamang ito. May pagka-OA lang, pero cute naman. Ano kaya? Okay kaya siya? Makisabay kaya ako? Naku, huwag na lang kaya at baka isipin niya pang pa easy-easy lang ako. Hinde yata ako basta bastang sumasabit sa taong di ko kilala. Pero, paano na yan. Hmp! Ang payat naman neto. Hinde tulad ni Richard(Gomez) na machong macho, pero who cares? Naku, po, ang cute niya...

Babae...: Sir, maari po bang sundan ko na lang kayo, Sir?
Ompong: It will be my pleasure. And please call me Nap, Nap at your service, Miss...?
Babae...: Lolita...
Ompong: Lolita? Oh, kay gandang pangalan. Lolita...?
Babae....: Lolita Madrona po. Lolly po, for short.

Nap.......: Asus, baka habulin ako ng mga apo ko, Aleng Lolly. Hinay mo na lang yung "po," LOL.
Lolly......: Pasensya na po, ay kana pala, Nap nakasanayang ko na kasi e.
Nap.......: It's okay, ganyan din ako, pero nakakalimutan ko ang sarili ko, kung minsan, lalo na pag...
Lolly......: Kayo naman.

Iyan nagkakilala na ang dalawa at nagi-ismall talk na. Mukhang ayos na. Ito na lang problema. Hinde alam ni Ompong na maselan si Lolly. Galit na galit sa mga sinungaling, kahit na maputing kasinungalingan, at kapag nalaman nitong hinde totoo na alam ni Ompong kung saan may Metro bank bibitiwan siya ni Lolly na parang mainit na kamote.

Kung sabagay, hinde din naman alam kung talagang naghahanap ng Metro Bank si Lolly, diba? Malay mo kung kumekerengkeng lang yun!

So, we will see next time, okay?

Ambon: Intermission.

2007-10-06T07:09:00.000-07:00

Ambon

2007-09-20T15:59:00.000-07:00

Nakasilong sa harapan ng lumang sinihan, aboridong nagpapalipas ng ulan si lalaki. Nahagip ng nagsisipon niyang ilong ang mahinay na halimuyak ng hasmin na dala ng ihip ng mabasa-basang hangin.

Hanap ang simula ng bango napalingon siya at ang maitim na buhok ng isang dalaginding ang kanyang nagisnan. Hinde kita ang mukha nito dahil mababa sa kanya ang babae, ngunit sa pakiramdam niya may itsura ang katabi niya. Hindi siya nagkamali. Pinagbigyan siya ng pagkakataon ng sabay silang mabilis na umrung sa pag-iwas sa tumilapong baha sa pag-harurot ng lapastangang jeepney!

Ay! Ang hiyaw ng babae. Nampusa! Ang bulong ni lalake. Kundi sa isat-isa, marahil kung anong salita ang bumitiw sa kanilang mga labi. Oo nga, nakikiramdam silang dalawa. May vibes na umaaligid. Mapagbigay ang damdaming namumuno. Ewan ko kung posible, pero parang "Love's in the Air," ika nga.

Tama ang kanyang hinala. Maganda nga ang babae. Halos isang pulgada ang baba sa kanya, ngunit di pansinin ito sa likas niyang kagandahan: ang pagkaitim ng kulay ng kumislap niyang buhok, ang mabibilog niyang mga mata, ang buo at hugis puso niyang mga labi at ang hubog ng mabilog niyang katawan. Okay, okay, medyo mababa ang ilong, but that's okay dahil hinde naman siya markana o tisay. Pinay na pinay. May gaganda pa ba diyan? Besides, love is blind. Espesyaly, at first sight, pisikaly!

"Okay ka ba, Miss?" Ang pasok ni lalaki. Medyo pa-charming ang kanyang ngiti. Sa totoo lang, pinapraktis niya ang ngiting ito sa harap ng salamin. Just in case of situations like this one. Kampante siyang lumapit, inaalok ang kanyang panyong may tigas pa ng armirol na natitira. "I'm Okay," ang may kahalong ngiti ang sambit ng babae. Nakiliti ang tibok sa dibdib ng lalaki ng tagusing ng mapuingay na tingin ang bintana ng kanyang kaluluwa. "Thanks, I'm fine," ang maingat niyang paheleng tangi.

Muling naging ambon ang malakas na ulan. Sapat na ang hina upang takbuhin ang kabilang kanto. Nanghihinayang si lalaki. Hinde pa niya alam ang pangalan ng dilag. Paano kaya niya makukuha yung address o cellphone number ng babae? Ang laking sisi at sumbat na naman sa sarili ang uuwian nito. Aba, sige na, take a chance, di bale ng masupalpal, no guts, no glory, 'tol!

Kalog...: Eh, ehem, miss, mukhang nakita na kita, hinde ba close friend ka ni Mila?
Pakipot: Mila? Wala po akong kilalang Mila????
Kalog...: OH?, I could have sworn na nakita na kita. Sa, sa party ni Chari...
Pakipot: Chari? Sino pong Chari?
Kalog...: Si Chari Malagsino. Ah siyanga pala, ako si Ompong. Kayo po, ano ang pangalan ninyo?

Na insecure at napakamut ng ulo ang kumag sa kakaintay ng sagot ng babae. Baka hinde pa kamo siya sagutin.

____________________

Umiikot ang isip ni Aleng Inyang. Puspus ang paypay niya sa iniihaw na mais, ngunit ang isip niya ay na kay Mang Tonying. Saan kaya siya maghahanap ng perang pantubos sa kanyang asawa? Hinde naman basagulero si Mang Tonying, pera lang kung nakainom. At sa kainitan ng panahon kahapon (nagpapalamig lang daw,) e nag-inoman at nakipagtalo sa isang tambay sa kanto. Iyun, sa di inaasahang pangyayari, nabasag niya ang bote ng beer - sa ulo ni Iking. Ayan nakalaboso at kailangan ng limang libong pisong piansa para makalabas. Napatitig si Inyang sa bumabagang uling, ang lipad ng abong may baga na parang alitaptap sa kulimlim ng araw. Kung maari lang sanang mapundi ang problema niya sa katapusan ng araw, tulad ng nagbabagang uling...

____________________

May isang gusgusing batang tumityempong makapuslit sa loob ng sinehan. Pinagmamasdan niya ang takilyera. Kapag nailang ito, ayos na.
____________________

Mabigat huminga ng hangin na may hawang gasolina. Hinde na ba talaga malulunasan ang smoke belching? Hinde kayang hugasan ng ulan ang polution sa hangin. Mainit ang hamog. Kung maaaring magpaulan na lang sana, pero mahirap ang magkasipon.

Muling bumuhos ang ulan.
____________________

Nag-trip si Ompong:

Ganitong ganito ang panahon ng naibig niya si Luisa. Nag-iisa siya sa silid ng di umanoy pumasok si Luisa. Nakangiti ito at basang basa, galing sa bumubuhos na ulan sa labas. "Ompong, tulungan mo naman akong kunin ang aking labada! Pinadpad ito sa lakas ng ulan at hangin," ang humuhingal na samo ni Luisa. Bakas sa malalim niyang pag-hinga ang malusog niyang dibdib na animoy sabik na makawala sa pangilalim niyang piitan. Nagulat man si Ompong, di siya nagdalawang-isip. Sinamahan niya agad si Luisa ng walang pagsakali.

Wari mo'y hagupit ang ulan sa lakas ng hangin, kasabay ang kidlat na kumikislap sa umaagos na baha, kasunod ng dagundong ng kulog. Kung mayroon man, wala ng labadang nakasampay na inabutan. Marahil natangay na ng malakas na hangin, ngunit sino ba ang nag-aala sa sampayan? Nadulas si Luisa at abot-kapit kay Ompong, sabay silang natumba sa baha. Ayun, gumulong-gulong...

____________________

Napatid ang lipad ni Ompong sa kililing ng cellphone ng babae. "Yes," ang sagot ng babae - Uhum ng Uhum at yes ng yes. Sino kaya ang kausap niya? Baka my boyfriend na siya. Sa ganda niyang iyan, maari ba namang wala pa? Pero bakit wala siyang kasama? Kung ako ang boyfriend niya hinde ako papayag na lumabas siya ng bahay ng walang kasama! Teka, baka naman wala pa siyang boyfriend? Tingnan mo mukhang tsuplada ang hanep, at mukhang mapili. Siguro masyadong mataas ang ilong ng pangong ito, tse...

Hehehe, walanghiya ka Ompong! Hinde lang sinagot ang tanong mo e kung ano-ano na pumasok sa isip mo. Kausapin mo! O yan, tingnan mo titigil na ulan, umaambon na lang. Aalis na yan, lost opportunity ka diyan, bokyo!

_____________

Itutuloy...

P.I. at the World's Fair

2007-07-22T09:09:00.000-07:00

May nagtatanong kung sa Mall of Asia(MOA) ang pic nuong Unisphere below. Naalala ko na mayroon nga palang ganoong structure sa MOA, pero hinde ito yun. From Google earth ito ang location ng 1964 New
York Worlds Fair Unisphere.

Kalapit ng Unisphere ay ang observation tower. Familiar siguro ito sa inyo. Ito yung flying saucer ng dambuhalang ipis sa sineng MIB, Men in Black
.

The Unisphere, 1964 World's Fair.

In My Life - The Beatles Solo

2007-06-30T06:45:00.000-07:00

...

2007-06-29T19:44:00.000-07:00

Summer Holiday...

Sa mga Tatay.

2007-06-17T03:49:00.000-07:00

Happy Father's Day!

Panibagong Pag-asa.

2007-05-20T04:05:00.000-07:00

Medyo surprising ang election 2007 results sa pinas ngayon, di lang sa national level kundi sa local level din. Marami ang nag-aakala na dahil sa makenarya at salapi ng administrasyon, tiyak na ang panalo nang mga kandidato nila. Ngunit sa kasalukuyang bilangan sa karera para sa senado Genuine Opposition ang lamang. Bukod pa dito, nagwagi at diniklara ng panalo sina Lim para alkalde ng Maynila, Binay ng Makati, at kalakihang surpresa sa Pampanga na teritoryo ni President Gloria Arroyo, natalo rin ang mga bataan niyang si Mark Lapid at Lilia Pineda! Para bagang bumaliktad ang mundo ni PGMA! Binatukan siya! Ano kaya ang nangyari?

Ayon sa balita, marami pa ring nagbenta ng mga boto nila, marami pa ring takutan at patayan, marami pa ring animalya at pagkukulang ng COMELEC sa kanilang tunkuling isagawa ang malinis, tahimik at patas na halalan! So, ano ang pinagbago o kaibahan ngayon kaysa noong 2004 elections? Ang sabi ng nasa kalagayang makakita, wala! Si Mr. Hello Garci, natalo man at sumuko na, ay handa muli na ipagpatuloy ang kanyang dagdag-bawas operasyon. Dagdag dito, si Abalos, ang puno ng COMELEC , ay walang hiyang ginuguyod sa ilong na parang baka ng palasyo, kuno!

Parang mahirap paniwalaan na ang puno mismo ng COMELEC ay kasabwat sa dayaan, kung di man nagbubulag-bulagan. Parang mahirap din paniwalaan na ang pangulo mismo ng pinas ay mandaraya! Mahirap lang idiskwento yung “Hello Garci!” Meron pa nga akong kopya ng usapan ni Garci at PGMA! Isa pa yung “I am sori,” kuno.

Kuno? Bakit kuno? Dahil mahirap paniwalaan ang mga pulitiko! Kailangan inaasinan ang salita nila. Kasama na diyan yung mga manunulat at kritiko. Isa pa ang mga yan, mayroon ding pansariling ganansya. Bayaran pa nga yung iba diyan. E sino kaya ang puwedeng paniwalaan? Yung nagbebenta ng boto nila? Asus, no can do yun. E yung mga lider ng kandidato kaya? Hinde rin, aba. Yung barbero o manikurista mo kaya? Hehehe. E sino?

Sino pa, e di ikaw, ang sarili mo! Marahil iyan ang kaibahan ng eleksyon ngayon. Hinde man nagbago ang pamamaraan ng dayaan, marahil, nakinig ang mamamayan sa kanilang sarili at ginawa ang nararapat upang protektahan ang kanilang kagustuhan para sa kabutihan ng sambayanan. At least, iyan ang gusto kong paniwalaan! At kasama na rito ang walang pahingang pagmamasid ng mga pankaraniwang tao at NGOs sa eleksyon. Ang tutok ng media sa presinto at mga kagawad ng COMELEC at NAMFREL.

Sa mga dumalo at nagsikap na magkaroon ng malinis na halalan, maraming salamat sa inyong lahat! Mukhang mayroon tayong hinaharap na panibagong pag-asa.

Silay's Day?

2007-05-11T20:55:00.000-07:00

Happy Mothers Day? Wala naman talaga sa pinas niyan, a. As usual pick up natin yan sa mga Markano. Palagay ko may nag cecelebrate din ng Thanksgiving Day diyan sa pinas kahit na walang Indian diyan. Marahil Indian sa date meron, pero native Markano Indian, wala. Halloween, isa pa yan. Iyan, malaking occasion yan sa pinas. Actually araw ng mga bading yan diyan. Yung mga naglalabasang parang babaeng naka custume, nakakatakot talaga! That’s a Tate occasion din, lalo na sa Greenwitch village, sa NYC.

Ano? Sino puto maya?

Eto nakatutuwa ha, sa dinami-dami ng mga okasyon ng pinagdiriwang natin na gawing America, we hate Markanos! Well, of course, not all. Pero yung may hate, dahil sa ingay, akala mo e sila nakararami. Pero, pag binigyan ng pagkakataon ang mga ito na maka escapo pa States, ayon ang bilis, Hello Joe na kagad.

Uy yung mga makabayan diyan, huwag kayong mapipikon ha. Practical view lang naman yang kay Kulas. Kung mayroon kang gustong sabihin, lets have it. No problem.

Mabalik tayo sa Mother's Day. Ang ibig kong sabihin na walang Mother's Day sa pinas ay wala naman talagang tinakdang araw na para sa mga nanay. Hinde ibig sabihin na hinde nararapat na mayroon. Sa tingin ko, malayo na mangaling ang idea ng mothers day sa pinas dahil ang mga pinoy ay chauvinistic. Mga babaero, sugalero, bogbogero, at according to kulasa, mga machong tigas titi. Of course, as always, di naman lahat.

Lumaki ako sa pinas na walang malay sa mothers day. Mabuti na lang kamo nariyan si Silay dahil si mother ay nasa majongan all day, everyday. Yaya’s day kaya?

Isang Taon

2007-04-26T14:32:00.000-07:00

Isang taon na ang Ingles Kalabaw ngayon. Bukod kay Kulas na Mang Kulas na ang tawag ngayon, walang masyadong pinagbago. Kung may pinagbago man, hinde pansinin. So, ano ang nangyari sa loob ng isang taon? Eto synopsis:

Excluding this one, there were forty three posts with 707 comments during the year. May ’06 was the busiest month with ten posts and 223 comments. Understandably, dahil bagong sibol at inspirado, madalas ang posting in May. The Puppy Love series was the most popular of the posts, Puppy Love II having 43 comments.

On the average, may tatlo’t kalahating posts every month. Kumparado sa ibang active blogs kakaunti ito. So, it’s either find the time and ideas to post more or shut down na.

Kahit papaano sinikap na bigyan ng sari-saring lasa ang mga posts: may tula, photography, kuwentong kutsero, true experience sa buhay, komiks and lately awit. Bawat post ay kaunting parte ni Kulas. So, by now maaring may idea ka na kung sino siya?

Marami ang bumisita at binisitang balik. Ang ilan sa kanila ay nakagawian ko na. Ang iba naman ay parang binhi ng dandelion na napadpad - sandaling dumaan at lumisan sa sipol ng hangin.

Gayon man, saglit kong nasilayan ang buhay-buhay ng aking naging bisita at kapitbahay. Nasaksihan ko ang kanilang pakikipagsapalaran. Ang kakuwelahan ng araw-araw na buhay: mga kasiyahan, kalungkutan, kabiguan at tagumpay. Ito ang ilan sa kanila:

Si Melai, na dati-rati ay nasa Singapore e umuwi na sa pinas ngayon. Siya ang nag-enganyo ng Ingles Kalabaw. Ng napadpad ako sa blogsite niya isang gabi in 2006, parang nakita ko ang sarili ko. Ng halungkatin ko ang mga sulat niya may nagsabing , “Uy alam mo yan, diba?”

Sa feel ko, there are many good things waiting for Melai. And, if I am not mistaken, she will share the good news as it comes.

Si Tuts – makulet, hehe! Dalawa na blog site, hehehe. Actually, she has more! May Kanta kantahan, Sama-samahan(well not exactly the title, but yun na yun,) and best of all, kumuha ng test and pasado with flying colors. So there are more good things in the offing for her this year, if not the next. On the other hand, may mga emo-emo siya, but surely easily handled. Sa una, maybe parang hinde, but in the end, all’s well that end’s well.

Si Ann na dati-rati ay pa simple ang catering e blooming na ang bisnis. Binibiro mo diet catering na ang dating. Pretty good, if you ask me. Ang kabilib dito e tatlong ritaso ang nakakapit sa kanyang saya, may Kadyo pa and still, no problemo – the show goes on!

How can you mend a broken heart? Iyan ang tanong kay mmy-lei. Palagay ko mended na and moving on! Ok, ok, ok, tumalon siya mula sa napakataas na palapag - nag bundy jumping pala, hehehe.

Si Ghee nga pala na nasa Japan(mahirap na baka magtampo kung di ko mabangit, hehe). Madalas din bumisita dito. Nakakatuwa ang kanyang pov. Happy go lucky ba? Maybe so, ano?

In any case, hopefully this year e maka post regularly. Makahanap sana ng oras. Time management ang kailangan para ang 24 hours e maging 25, at least. Well, tingnan natin kung ano mangyari this year. Tulad ng dula sa radio, ito ang paalam na salita:

Ano kaya ang mangyari? Manatili kaya ang Ingles Kalabaw sa daigdig ng blogging? Hinde kaya tamarin si Kulas? Magkaroon kaya siya ng panahon itaguyud at ituloy ang Ingles Kalabaw?

Abangan sa susunod na kabanata???

Gurl...

2007-04-21T12:59:00.000-07:00

Click to play: Gurl

Girl : The Beatles

Gurl: Mang Kulas

Google Earth

2007-03-15T17:29:00.000-07:00

Kahanga-hanga talaga ang abante ng technology at ang kasiyahang naibibigay nito sa atin. Ang larawan na iyan ay satellite view ng neighborhood namin sa Maynila. Sa center ng pic ay ang bahay ng magulang ko, yung pula ang bubong na may pirasong puti. Mula sa Google Earth.

Puting latik

2007-03-04T19:34:00.000-08:00

Dinalaw si Kulasa ng yumaon niyang ina. Wala raw sinabi, ngunit nagpahiwatig na umuwi siya sa kanilang bayan at kailangan ang kanyang tulong. Hinde na ako umimik o mangahas magusisa. Yari na isip niya. Decidido na siyang umuwi.

So, the following week lumipad si Kulasa. Wala ng seremonya, halos walang dalang pasalubong, just one suitcase, but I suspect, plenty of cash. Marami siyang mga bilin sa akin, mga bagay na aasikasuhin – nampusa, binigyan ako ng assignment!

Mahigit na isang buwan siya dun.

Kapanibago nag-iisa sa bahay lalo na kung nakasanayan mo ng may kasama. Parang biglang tumahimik. Kahit na nag-iisa ako sa bahay nung nariyan siya, tahimik din, pero hinde pareho pakiramdam. I’m sure you know the feeling.

After one week nagsawa rin ako ng kakakain sa restaurant. So, nangahas ako na magluto sa bahay. Hanap sa cookbook o kaya naman surf the Net for recipes. Kung ano-anong recipe sinubukan ko: Orange beef, Pork/beef spare ribs with black bean sauce, kare-kare, kaldereta, boneless daing na bangus. Ang daming hiwa-hiwa, huhugasang bandehado at ang daming tira! Kasawa rin pala lalo na kung di tama labas ng luto. Okay resulta ng iba, while others iba itsura at lasa, pero okay na rin. Kapag gutom ka, kahit hinde, masarap na rin!

Mabuti kamo at meron akong rice cooker at turbo cooker! Except for the first try, lahat ng sumunod kong lutong kanin e perfect! Yung una kasi nakalimutan kong i-on yung switch ng rice cooker, hehehe.

Sa turbo cooker naman kahit na anong karne, chicken, baboy, beef, isda, o ano pa diyan, puwede. Basta't timplahan ko ng salt, pepper, Cheyenne, at butter, okay na. For vegies, bokchoy boiled in water with chicken stock, okay na rin. Sa ganitong paraan ng luto, wala masyadong huhugasan at mabilis pa.

So, pag-balik ni kulasa, nagulat siya at di ako nangayayat.

Maraming tanong! Hehehe.

----------------------

Ito sinumpong ako two days ago. Kumain ako sa pinoy tuo-turo. May kakaning biko, kulay ube at masarap. Gusto kong gayahin, may magagayang recipe, pero di ko alam ang lahat ng ingredients. Sabi nung cook may tupol daw. Ano Yun? Sabi nung isa pang cook, maitim na malagkit na kanin daw ang ginamit. Talaga?

Anyway, yung puti na ginamit ko. Iyan ang resulta. Hehehe, sensya na sa pic, paubos na. Dalawang piraso na lang natira. Pansin mo, maputi latik? Hehehe, okay din naman lasa. Tamo may pili nut topping pa!

Breaking News! Saka ko lang nalaman na meron pala talagang black glutinous rice, from Thailand. Hinde ko pa alam kung saan mabibili. Well, when I get some, try ko. Ako pa?

Luha

2007-02-08T07:43:00.000-08:00

Malapit na Valentines Day. Tiyak na may aagos na namang luha sa mga mata ni L. Hinde lang siya. Marami pa diyan – di mabilang sa dami.

Basta araw ng pagsasalo ng dadamin nagbabaha ng luha. Bakit kaya? Actually, mahirap ipaliwanag. Ang sabi nga ay “If you don’t know it, I can not explain it to you.” Well, marahil may mga adjectives na maaring gamitin to describe the feeling. But still, kung di mo pa na experience di mo talaga mage-gets.

Of course, luha can mean happy or sad. Alam na natin yung sad. Yung mangiyak-ngiyak sa saya ang nakatutuwa. Hinde yung napaiyak sa kiliti ha. Yung napaiyak sa galak, sa di mapigil na buhos ng kaligayahan ang tukoy ko. Na experience mo na ba iyan? Marami na akong nasaksihang ganyan, pero ako malayong mangyari sa akin iyan, puwera lang siguro kung manalo ako sa Lotto ng milyon-milyong USD maari akong mapaluha-luha – hehehe.

Ano ang pakiramdam mo ng una kang mapa-ibig sa isang tsiki-baby o tsiki-boy, as the case may be. Napaluha ka ba sa lungkot o sa saya? Can you describe the feeling?

Tama bang sabihin na mapait, pangit o masakit ang pakiramdam? Masarap o matamis kaya? Hinde! Although may mga lasang ganyan sa katunayan parang pinaghalong salungat na damdamin na nakapepeste ang karanasan, diba? Damdaming parang kabag na gustong lumabas(poooot). Hinde mo inakala na bigla na lang isang araw nag-iba ang mundo mo. Parang nakulam ka! Hinde maalis sa isip mo ang kirot. Laging naririyan. Parang tagihawat – peste! Tama ba?

Sa huli, mabigo man o magtagumpay ang iyong pag-ibig, pasalamat ka at ay may hantungan. Sa bigo, at least, you know what the vibes are like. Next time around, kung mabigo muli hinde na masyadong masakit, and when you succeed, the joy is many times more than the disappointments.

To the victor naman, if things go sour and it just might, you already know what it is like. That way next time around di ka na masyadong masasaktan and di na lang basta basta susugod sa apoy.

In any case, huwag kang madadala. Lumuha man o hinde, remember:

"Tis better to have loved and lost than never to have loved at all." (Alfred Lord Tennyson)

Happy Valentines Day!

Patawid.

2007-01-17T23:32:00.000-08:00

Tapos na christmas holidays. Eto ni-riribyo ko ang natangap kong mga regalo: may gift card, jacket, cash at kung ano pa. He, he, siempre yung cash ang pinaka maganda dahil kahit ano, kahit saan pwedeng gastahin. Actually, kaunti lang ang natangap kong regalo ngayong pasko kumparado sa nakaraan, although more or less, mas ok ang regalo ngayon – wala ng masyadong “practical gifts” tulad ng panyo, medias, scarf, o kaya gloves. Of course, this is not to say that there is something wrong with practical gifts. For example, lagi namang kailangan at gamitin ang panyo, hinde ba? Besides, saan ka pa, si Armani pa nga itong inaatsingan ko, hehehe.

Maraming taong pamasko na naipon sa aparador ko. Pinadala na nga sa Pinas ang karamihan dahil di ko naman ginagamit – sweater, polo shirt, tees at neckties. Gloves? Saan naman gagamitin sa atin ang gloves! Yung sweater nga e di ko na sana padadala ng maalala ko na malamig-lamig din ang pasko sa atin, lalo na kung magsimbang gabi. E ang daming payat sa Pinas (tulad ko nun), lamigin pa naman ang mga iyan.

Uy, siyanga pala, nakatayo pa hanggan ngayon ang Christmas tree ko. Nakakahinayang ibaba, ang ganda ng liwanag ng x-mas lights kung gabi, lalo na kung ito lamang ang nakasindi. Iwan ko kayang nakatayo ito until 2007 Christmas?

Bagong taon.

Uso pa ba ang mag “New Years Resolution” diyan sa inyo? Dito hard to tell dahil ayaw magsabi ng mga tao kung meron o wala. Kung sabagay mahirap magsalita dahil kailangan panindigan ang resolution at kung hinde matupad, medyo nakakamenos ang pakiramdam.

So, ang tanong: Ano ang New Year’s Resolution mo? Meron ba?

Happy Holidays!

2006-12-22T17:55:00.000-08:00

Mapayapang Pasko at Mariwasang Bagong Taon!

Creative Fishing.

2006-10-09T01:23:00.000-07:00

Naku! Pumapalag pa ang mga isdang napakalaki. Nangangawit na nga ang braso kong itaas at ipakita para malitrato. Mabigat, lalo na pag kumikisay-kisay. Akala siguro nitong isda e makakawala pa sila.

Okay talagang mag-fishing. Maniwala ka, kahit sa dilim ng gabi ay nangahas akong mangisda. Bakit hinde, e gumakagat din daw ang isda sa gabi.

Totoo nga naman, kaya lang ng hilahin ko ang nylon(nylon ang tawag nila sa fishing line dito) nakakawala. Ang laki pa naman. Hehehe. Okay, alam ko nakarinig ka na ng fishing stories. Pero maniwala ka sa akin, ang laki talaga ng nakakawala. Nadismaya nga yumg mainit at kumikirit-kirit na mantika sa malapad na frying pan.

Hinde biro ang buhay ng mangingisda. Maaga pa sa pag-sikat ng araw gumising. Buong araw ay nasa laot ng dagat at madalas, kakaunti o kung malasin e walang huli. Pero bakit ako kailangang ma bad trip sa ganoong kapalaran? Bakasyon ko ito and there is absolutely no reason to be denied. So, ng hinde ako makahuli, pinalitan ko ang pain ng pamingwit ko.

O, yan ang nahuli ko. Ang lalaki! Tatlong daang piso lang ang pain.

Trekking

2006-10-04T03:34:00.000-07:00

Namundok si Kulas (Agtiua, S.I.)

Skyscrapers ng probinsya?

2006-09-30T21:30:00.000-07:00

Pinas Scenery: Woman and children dwarfed by a forest of tall coconut trees.

Over sabik

2006-09-25T23:57:00.000-07:00

Hindi mapakali si Ompong. Pabulong na nagmumura. Paano naman kasi abuso ang traffic. Lalo na't umuulan! Eto ang pic ng traffic sa expressway papuntang Kennedy Airport. Tatlong oras pa bago lumipad ang eroplano ni Ompong, pero akala mo e iiwanan. Over ang pagka-nerbyos. Sino nga ba naman ang hindi sabik na umuwi sa pinas.

My Fav Basketball Shoes

2006-09-19T11:50:00.000-07:00

Nike Jordan XII. Ito ang paborito kong basketball shoes. May kalumaan na, ngunit may silbi pa. Tinuturing kong matalik na kaibigan ang mga ito: Nariyan pag kailangan. Walang reklamo. Laging handang pangalagaan at ipagtangol ang aking mga paa. Pinapa guwapo pa. Kaya pagdating ng di maiiwasan nitong panahon ng pamamahinga, di ko ito ibabasura. Itatabi ko na parang may halaga pa, tulad ng mga liham ni Lydia. Pero ang sabi ni kulasa, Itapon mo na! Malapit na pasko. Bili kita ng bago.

Busy Bee.

2006-09-12T22:56:00.000-07:00

When I took this picture I thought that there was only one bee, the one at the top covered with the flower's pollen. But, when I downloaded the picture to my laptop I was pleasantly surprised to see that there were actually two bees.

The flower is not much bigger than my thumbnail. So, you can just imagine how small these insects are.

Blindsided.

2006-09-08T14:41:00.000-07:00

Kumikirut ang masakit na ulo niya pagbangon kaninang umaga. Nalasing ang kumag kagabi. Dalawang taon na siyang hindi umiinom, ngunit di niya naiwasang uminom muli kagabi. Biro mo, kahating bote ng black label, beer ang chaser, tapos brandy pa ang panhimagas.

Malamig na shower ang remedyo sa nalasing. Okay din yan kung balisa ka at walang kaabay.

Brrrrr, nangangagat ang malamig na tubig. Akala mo e umuulan ng maututlis na aspili. Maaari kayang gawaing penetensya ito, ang biro niya sa kanyang sarili. Kabayaran sa mga luhang umagos, sanhi ng katigasan ng loob niya?

“Magbabayad ka sa pagka walang puso mo! Darating ang araw ng iyong pagsisisi! Hahanapin mo ang mga pag-ibig na tinalikuran mo!”

Uhumm, langya! Kung ano anong umiikot sa isip niya. Wala namang malinaw na isipin. Puro mga pira-pirasong gunita ng kahapon: mga dapat niyang ginawa, mga masasaya at malulungot na sandali, mga kalokohan ng mapusok niyang damdamin.

Ika labimpito ng Hulio. Anibersaryo ng pag-lisan ng kanyang kabiak! But that was more than two years ago. Nakalimutan na niya ito(akala niya). Ngunit kagabi, bisperas ng anibersaryo ng huli nilang pagsasama, sa di maipaliwanag na dahilan, nabalot siya ng kalungkutan. Kinailangan niyang magpakalunod sa alak upang makalimot.

Mga damdaming pinagkait at binaun sa kaibuturan ng loob, nangingibabaw sa pitik ng di inaakalang pahiwatig. Hagupit mula sa bulag na bahagi ng paningin.

Laging bisita.

2006-09-03T19:13:00.000-07:00

Ang bilis ng araw. September na kaagad.

Hindi mapagkakaila sa nagdidilaw na dahon ng mga punong pumapaligid dito na patapos na ang summer. Eto ako, sa makulimlim na umaga. Iyan, at nakalong sleeve na nga. Malamig na kasi ang simoy ng hangin, datapwat may ilang araw pang tag-init na natitira.

Ang tag-init ay napaka saya. Ang ginisnan kong Pilipinas ay lagi kong naaala-ala: Ang amoy ng aming kusina, mga ipis na di mapuksa, ang ihip ng hangin sa manipis na damit ni Nena, pinapakita ang balinkinitang katawan niya. Bakasyon sa probinsya. Mahabang tulog sa hapon at umaga. Nakapaglalaway na pagkain sa pista. Naka aaliw na mga parada. Outing kamasa ang mga kaibigan at nobya. Talagang kahali-halina.

Kung sa bagay, ganyan rin ang gawain dito tuwing tag-araw. Kaya lang may pag kaiba ang pakiramdam. There is something missing. Hindi ka lubusang mapalagay. State of mind lang kaya ito? Malamang, hindi. Ang mamuhay sa ibang bayan ay tulad ng isang bisita. Hindi mo magawa ang lahat ng gusto mo. Kailangang makisama at makibagay ka. "When in Rome, do as the Romans do!" Iyan ang kasabihan, hindi ba?

Ang sabi ni Mr. Cruz sanay na siya rito sa US, ngunit hindi niya mapagkaila ang kanyang pag-kaiba. Dahil bihira siyang umuwi malaki at nakabibiglang pagbabago ang nakikita niya sa atin. Hindi niya matangap ang malaking kaibahan ng pamumuhay sa atin. Ang tindi ng traffic, ang dami ng tao sa lunsod, ang nangangagat na init, ang kahirapan ng buhay, etc., etc., etc. Wala na rin siyang masasabing mga kaibigan at kamaganak doon. Nabibilang na ang mga ito sa mga nadiasporang pinoy.

Kailangang makibagay siya. Ang hirap nito, ang sabi niya. Pag nasa pinas ako, mag Isip pinoy ka, ang sabi nila. May nakaugaliang Amerikano na kasi ako. Dito naman, think American ang sinasabi, dahil lumalabas at lumalabas ang pagka-pinoy ko. Sa pakilasa ko tuloy, doon at dito, para akong laging bisita. Para akong laging nasa Roma.

C YA L8TR ALG8TR!

2006-07-17T18:25:00.000-07:00

Out to lunch.

A very long lunch.

Out to Lunch.

A very long lunch.

--- C YA L8TR ALG8TR! ---

Joc joke Only

2006-07-14T16:21:00.000-07:00

Ferti-Scam Celebs

Sa palasyo, abala si ate glo sa pag-hahanda ng hinaharap niyang paglakbay sa brunei. Sabik siyang makipag party sa royalty.

Nabagabag siya sa mga pangyayari na tinawag niyang katangahan ni jocelyn at ang kalokohan ni mike. Ngunit nilagay niya ito sa likuran ng kanyang isip. Mas mahalaga na manatili siyang nasa trono pag-uwi niya.

Pinulong niya ang kayang mga bata upang bilinan ng kanilang gagawin.

Ala Komiks

2006-07-08T20:48:00.000-07:00

Click on the images to see what's going on behind it.

All for myself

At the World Cup

Enjoying the fresh Air

E-mail.

2006-07-06T13:49:00.000-07:00

Malayo ang tingin ni Temyong. Nakatitig sa tanawin ng kanyang bintana. Malalim ang kanyang iniisip:

Ano kaya ang magyayari kung malaman ni Perla ang tunay niyang katayuan? Ilang buwan na silang naguusap sa pamamagitan ng email. May unawaan na maaring sabihing tunay na pag-kakaibigan. O kaya… Pag-ibig!

Pag-ibig? Ha, ha, ha. Nangangarap ka Temyong! Sa kalagayan mong yan? Sino ang iibig sa iyo? Hindi mo nga maalagaan ang sarili mo, naghahanap ka pa ng aasikasuhin? Hindi biro ang pag-ibig. Ang kaligayahan ay hindi lamang nadadala sa magagandang salita o ulirang sumpa. Kabahagi nito ay ang kasiyahan na maibibigay lamang ng isang malakas at buong katawan.

Naging bahagi na si Perla ng buhay ni Temyong. Inihayag niya kay Perla ang kanyang mga pangarap sa buhay, mga bagay na nakatago sa kaibuturan ng kanyang dibdib. Malaki ang kanyang pananalig at tiwala kay Perla na hindi siya susumbatan o hahatulan nito.

Ngunit sa araw na ito, nangamba siya ng mabasa niya ang email ni Perla:

Hi Temyong, nasiyahan ako sa istorya ng email mo. Sino nga ba ang mag-aakala na ganoon ang mangyayari, that a blind, disabled man could win the heart of a beautiful, sensible girl. It may not be practical in real life, although, talaga naman, love conquers all! Kung sa bagay, all's well that ends well. Hindi ba?
Siya nga pala, it’s been a while since our first email. By now, you may be curious about how I look. So, I thought I'd surprise you. I attached a picture :-). That's me, the one in the white dress. Yong naka blue jeans naman ay si Jennifer, my best friend. Siya ang nag suggest na i-share ko ang pic namin sa iyo. I hope you like it.

Ciao!

P.s.
You don’t really have to, but I would really like to see a picture of you, too.

Yang huling pahabol ang ikina bahala ni Temyong. Sa katunayan, matagal na niyang gustong makita ang larawan ni Perla. Ngunit naglalaban ang kanyang isip humiling sapagkat alam niya na kinakailangang handa rin siyang ipakita ang kanyang sarili. At ngayon, naipit siya ng pagkakataon. Ang pahele-hele niyang kagustuhan ay pinagbigyan na parang biro na hindi niya inaasahan.

Ang dating malusog na katawan ni Temyong ay sumuko sa sakit. Lumaganap ito sa dati niyang maganda at maamong mukha. Marahil may dahilan siyang itago ito kay Perla. Natatakot siyang mawala si Perla sa kanyang buhay?

Ano sa palagay ninyo ang dapat gawain ni Temyong and why?

1) Ipakita ang tunay at kasalukuyan niyang larawan.

2) Ipakita ang luma niyang larawan - ng kalusugan niya.

3) Ipakita ang larawan ng modelo na nilakip sa pitaka niya ng bago pa ito.

4) Gumawa siya ng dahilan sa pag-asang hindi ulitin ni Perla ang kanyang hiling.

5) Mag patay malisya siya. Kunwari hindi niya nabasa ang hinling ni Perla.

Malamok.

2006-07-03T20:04:00.000-07:00

Taking it out on somebody else. Guilty ka ba niyan? Sino ba ang hindi? In one form or another, merong kawawang kaluluwa ang tinamaan niyan. Hindi na kailangang mag quote pa ng expert opinion or scientific study dahil alam na natin yan.

Isang araw, sa inis, sinipa yung tuta! Bakit? Ewan! Bad day at the office? Maybe? Sorry, tuta… Here tuta, aw, aw, aw. gourmet tuta Chow na de lata. He, he, he. Buti na lang madaling amuin ang mga tuta. Hindi tulad ng mga kulasa na kumakasa.

Si kulasa, pagka na somebody else, may platong lumilipad pabalik. Pag siya naman ang ng somebody else, may irap pang kasama o kaya naman, bigla na lang umiiskapo. Nagpapa-hangin lang daw sa Soho o Roma kaya (lol). Pero di bale na si kulasa dahil masarap siyang makipagbati, after, naloko ka.

Ang extreme manifestation nito ay tulad ng nangyayari sa Gitnang Silangan. Di ko na i-expound. Obvious naman at masyadong malungkot ang kaso.

Sa Pinas politika kaya, paano takbo nito? Hmmmm...

Tulad sa mag-asawa, outside the kulambo si mister. Di bale na kung sino ang ng taking it out. Bakit mahal, ano nagawa ko? Ang tanong ni mister. Tse! Kung di mo alam ang dahilan, di ko ma e-eksplain sa iyo! Ang sagot ni mahal.

Of course, one can say simple case of tampuhan yan. Pero no matter the reason, dedbol si mister outside the kulambo.

Malamok!

Summer at the park.

2006-07-02T14:48:00.000-07:00

Kids don't seem to mind the 90 F temperature. We're having more of the same tomorrow!

On the other side of the park, there's a softball game going on. Looks like a base hit!

Wrong number.

2006-06-28T13:22:00.000-07:00

Alas onse ng gabi:

Telepono: Kililing... kililing… kililing…

: Hello...

Tinig ng babae: Ano ka ba naman? Sabi mo magkikita tayo. Ang tagal, tagal ko na naghintay sa iyo. Hindi ka sumipot! Bakit hindi mo man lang ako tinawagan? Bakit mo ako ginaganyan? Ano ba ang nagawa ko sa iyo?

: Hello? Sino po sila?

Telepono: Click.

Hmmmm... Sino kaya yun? Kawawa naman. Parang nagsusumbong ang pag-reklamo. Tsk, tsk. Mahirap ang pakiramdam na ganyan: galit dahil binabali-wala. Alam niyang mali ang ginawa sa kanya, ngunit sukat ang kanyang salita. Pigil ang reklamo. Nangangambang siya pa ang pagalitan. Baliktarin ang pangyayari at siya pa ang sisihin.

Sino kaya yung tinatawagan niya?
Hmmmm... Matawagan nga si B. Gising pa sana siya.

Telepono: do re la mi so me... kililing... kililing...

: Hello... Hello... Hello-oh!

Kabilang linya: Yes?

: Hi! Ling? I just called to say hello. I hope that I didn't wake you. Guess what? Someone called my number by mistake...

Kabilang Linya, interrupting: What number are you calling?

: Oops, sorry.

Telepono: click.

Si Rose ulit.

2006-06-26T08:05:00.000-07:00

Kwentong batuta.

2006-06-21T19:49:00.000-07:00

Nung maliit pa si Pepe maraming kahiwagaan siyang pinaniniwalaan, lalo na yang mga aswang at kung ano pang maligno diyan. Isang araw tinanong niya ang isang pari kung may katotohanan ang mga bagay na ito. “Pepe, kung ano man ang mga yan, walang mas makapangyarihan pa sa Diyos. Kaya, magdasal ka at walang kapahamakan ang mangayayari sa iyo,” ang sabi ng pari.

Kamut-ulo si Pepe dahil lagi naman siyang nagdarasal. Lalo na ng gabing mapanood niya yung pelikulang "Dracula." Nagdasal siya, ngunit hindi rin siya nakatulog at kahit na maiinit nagtalokbung na lang siya ng kumot sa takot. Baka naman hindi narinig ang dasal ko, ang isip ni Pepe. Di naman kasi importante ang hiling ko. Marahil iyan ang dahilan!

Isang araw sinama siya ng lola niyang reliyosa manuod ng sine. May Tower of Babel sa palabas. Isang pinaka makapangyarihang hari ang nagpatayo ng mataas na gusali upang maabot niya ang langit. Sa ganoon, malalapit at makakausap niya ang diyos. Ng matapos ito, umakyat siya sa itaas at tumawag: "O makapangyarihang diyos narito ako, ang pinaka makangyaring nilalang sa mundo. Hala magkakita ka at harapin mo ako!" Ng walang sumagot, nagalit siya at pinana niya ang langit. (He he he, wala sa kalingkingan ni GMA ang haring ito dahil si GMA kinakausap ng diyos) Nagalit ang diyos at ginunaw niya ang gusali at winatak ang buong sangkatauhan.

O nga ano, kung malapit ka sa langit marinig ka ng diyos, ang sumaisip ni Pepe. Siempre naman hindi ka mampapana kung di ka sasagutin. Huwag kang magagalit. Basta cool lang Pepe, at pagbibigyan ka.

Ng magpista sa kanilang bayan, sumali si Pepe sa palacebo. Bukod sa simbahan sa kapitolyo, itong kawayan na dalawampot-limang pulgada ang haba ang pinakamataas na maaakyat sa palayan, at marahil, kung maabot niya ang itaas, marinig ang dasal niya.

Inspirado si Pepe. Marami siyang ibabalita. Isusumbong niya rin yung pari na walang bisa ang payo sa kanya. “Pepe, Pepe,” ang sigaw ng mga nagmamasid ng paligsahan habang puspusan ang akyat si Pepe. Dalawang beses siyang nadulas paibaba, ngunit parang naingkanto siya at walang humpay ang kanyang pag-akyat.

Ayun! Malapit na siya sa itaas. Halos maabot na niya ang bandera sa tuktuk ng biglang bumuhos ang ulan. Nagdilim ang langit at nakabibinging kulog ang dumagundong. KABROOMMM!

Nagtakbuhan ang mga manonood at naiwang nagiisa si Pepe sa itaas ng nakatirik na kawayan. Mahigpit niyan niyakap at sinipit ng kanyang nangangawit na mga paa ang madulas na kawayan. Pilit niyang inaabot ang bandera, ngunit di niya mabuting makita ito dahil sa hangin at patak ng ulan sa kanyang mga mata. Tila nanghihina na siya. “Diyos ko, tulungan mo po ako!” ang samo ni Pepe.

Hindi niya lubos na maunawaan kung saan nangaling ang kanyang panibagong lakas. Ng hawak na niya ang bandera, dumulas siya paibaba na walang pinsala, datapwat may panghihinayang na hindi niya nagawang magdasal sa itaas. Subalit sa kung ano pa mang dahilan, nadama niya sa kanyang kalooban na hindi na kailangan sapagkat naririnig siya saan pa man.

Unisphere

2006-06-19T16:52:00.000-07:00

New York World's Fair Unisphere: Height: 12 stories (140 feet). Diameter: 120 feet. Base: 20 feet. Location: Flushing Queens, New York.

Araw at ulan.

2006-06-16T18:45:00.000-07:00

Ang sariwa ng pakiramdam pagkatapos umulan. Pansin mo ba ang paglipas ng malamig na hangin, habang dahan-dahang tinutuyo ng araw ang namamasang ulap? Hayan, may sikat na ng araw sa mga butil na patak ng lumisang ulan.

This van is private!

2006-06-12T19:47:00.000-07:00

The sign says so!

Puppy Love-iii. Letters

2006-06-09T23:55:00.000-07:00

Nilagay na ni kulas sa kahapon ang ala-ala ni Lydia. Maingat niyang itinabi ang mga liham nito na paulit-ulit pa rin niyang binabasa. Mahirap man tangapin inamin na rin niya na wala siyang magagawa. Ayaw na niyang linlangin ang kanyang sarili. Sinuko na niya ang pangarap na magkikita pa silang muli.

Letter excerpts:

From one of her early letters:

Dearest Tamsi,

Papa lessoned me about my feelings for you. He said that I’m silly girl and must think about my future. Study hard, Lydia, papa said. Forget this boy! It’s only puppy love. How can papa say that? He does not even know you…

I cry all the time thinking of you. I miss you soooo much, my tamsi. I love you very, very much.

I’m so sorry I pinch you many, many times because I love u soooo much my tamsi… Maybe you will find another Lydia because I'm far away from you. Please don’t exchange me for Tina. I know she likes you. Tina wants to bf you from me. Bruha naman talaga yan si Tina. Lagi lang alembong!!!!!!!!! Grrrrrrr……….

Tamsi ko, …

Thank you for the card. I put it under my pillow. Like you said, you also put my card I sent you under your pillow. Nag mantsa na nga tinta sa kakakiss ko, tee hee!

...I love the gumamela petals from your mom’s garden. Medyo fresh pa nga. Remember ko the first kiss sa garden… Remember mo din ba? Hoy, hala ka diyan pag di mo remember!

Write me everyday, tamsi ko. LLK!

Love you forever,
Ning

After a few months, souring notes:

Dear K,

... So sorry you find my letters cold. Di naman cold talaga. Your's naman is like angry. What is my fault? There is no one. Maybe some boy, my brothers friend, likes me, but it's okay. How about you? Nora writes to me saying ...

...It's okay, if you don't like to write me anymore. Maybe you have a new gf. IT'S OK. BE HAPi KA DIYAN!

Hmp,
L

Her last letter in response to Kulas's agreement for a break. Actually, she hinted a break, which kulas did not like, but thought sensible. Yung last lines na lang i-share ko dahil daming hinanakit ang nilalaman. Marahil sa kawalang pag-asa, may alitan sila na wala namang katuturan. Mga hinayang sa mga bagay na wala naman silang kinalaman o magagawa.

Dearest Tamsi,

… I will always have you in my heart. I will never forget you. You will always be my tamsi.

Please don’t forget me too.

Love always,
Ning

P.S.

keep ko letters mo.

Katotohanan, Ipagkait.

2006-06-07T21:41:00.000-07:00

Napakaganda ng pangitain mula sa bintana ng hotel na tinutuluyan ni Kulas. Sa katahimikan ng kanyang silid, parang sineng walang talkies kung malasin ang mga sasakyan at tao sa ibaba. Akala mo’y mga langgam na sunod-sunuran lamang sa likas nilang katangian. Ng Patayin ni Kulas ang ilaw sa kanyang silid, natiwalag siya sa mundo na kanyang kinabibilangan. Naging tagapagmasid na lamang siya na walang paki sa buhay ng sangkatauhang kanyang pinagmamasdan.

Napakasuerteng pakiramdam ito. Tahimik na tagapagmasid: Walang hirap at pasakit. Walang hinagpis at kabiguan. Malayo at tiwalag sa pang araw-araw na gulo sa mundo!.

Nang Huwe, ang OA naman nare!

Mga kablags napundi si kulas ng magawi siya sa Inq7. Sang katutak na namang kabalbalang balita ang nabasa niya. Nabulabog ang kanyang masagana at masayang mundo. Nadistorbo ang kuntento niyang kalagayan. Nawalan siya ng ganang kumain, hindi dahil sa masakit ang kanyang ngipin, ngunit dahil sa mga sawing palad sa minamaahal niyang bayan.

Mga mangingisdang sawi dahil sa mercurying lason na kumalat sa kapabayaan ng banyagang nagpautang ng ilang milyong dolyar sa pamahalaan ng magiting nating pangulo. .

Malabo ang kinabukasan ng ‘pag-asa ng bayan’. Malamang na mangulelat sa paligsahan ng talino sa mundo. Higit sa isang daang istudyante ang pilit na sinisiksik sa silid paaralan dahil sa kakulangan nito. Ano ba yan? Sa halip na aminin at bigyan lunas ang kamalian, pinagalitan at hiniya pa ang tagapag balita, ang naatasang sumuri ng pangangailangan! Masyado namang kapal muks yan!

Ipagkait ang katotohanan. Iyan ang sagot ng kinauukulan. Gawaing mangibabaw ang kasinungalingan. Iyan ang magandang halimbawa ng nagbibida-bidahan!

Ano naman ang magagawa ni Kulas? kinlik niya ang daga at viola! Nawala ang problema.

Nawala nga ba?

Walang Clue

2006-05-30T23:07:00.000-07:00

So, malapit na ang fathers day. O, yang mga mapapalad na anak diyan na kilala ang ama nila ihanda na greeting cards, regalo, ang sasabihin sa long distance call, o kaya naman ang pag-bisita sa sentemeryo.

Teka, sandali lang. Kailangan ba talagang bumati? E, papaano kung di mo ka-vibes ang erpat mo o kaya naman ay hindi niya ginagampanan ang tungkulin niya bilang ama? kailangan din bang mag masabi ng happy fathers day?

Kung sabagay, madaling sabihin yan, kahit hindi mo inaamin. Sabihin mo na para walang gulo. Masasabi ko sa iyo na kahit na anong hinanakit mo sa tatay mo, sa kung ano pa mang dahilan, tatay mo pa rin siya. Dito ginagamit ang tinatawag na white lie. Baka matawag ka pang walang utang na loob, itim na tupa, suwail na anak at kung ano ano pang di magandang pakingang salita.

Iisa at iisa lamang ang tunay mong ama, yung biological father. Datapwat, maari rin naman na iba ang gumagampan ng tunay mong ama. Narinig mo na ba ang salitang, siya ang tatay ko, ngunit siya ang tatay ko. Ano ang kaibahan ng una sa pangalawa? Di ko na siguro kailangang ipaliwanag pa. Alam ko na alam mo kung ano ibig sabihin nito.

So, anong pahayag ng kuro-kurong ito?

Si Monching ay malapit kong kaibigan. Ang tatay niya ay isang marangal na tao. Hindi siya santo, ngunit higit siya kaysa ibang magulang. Dinamitan, pinakain, at pinaaral niya si Monching. Binigyan ng pangalan at bahay na matatawag na tahanan. Datapwat, sa tanang buhay ni Monching, hindi silang dalawa nagkaruon ng panahon na pinagsaluhan.

Hangang lumaki si Monching, hindi sila nagkaruon ng pagkakataong magusap na mag-ama. Wala siyang bagay na masasabing, ito ang natutunan ko sa tatay ko. Wala siyang sapat na halimbawa o kasangkapan sa hinaharap niyang katungkulan. Kapos-kapalaran, walang clue ang tatay ni Monching kung sino si Monching.

Happy Father's Day!

OFWs, USA

2006-05-26T12:32:00.000-07:00

Kamusta buhay-buhay diyan sa inyo, mga kapatid? Panay ang kayud ano? Kailangan kasi mag-remittance sa Pinas. Kung hindi, baka walang tigil ang kililing ng telepono. He, he, he, joke only, although that is part in the life of OFWs - the unspoken or newly discovered heroes ng Pinas, if not saviors of GMA’s economic development claims.

Ang buhay ng OFWs dito, according to Kulas, is not much different from those elsewhere in the world. The places change, but their stories remain the same. Here are glimpses:

Kahapon, nag-wire na naman ng pera si Aleng Lucing na pambayad ng gastos sa ospital ng apo niya. Kahit matagal na dapat siyang retirido, sige pa rin ang trabaho niya. Gusto niyang maka-ipon ng sapat upang tuluyan na siyang makauwi. Kaya lang lagi na lang may humihingi ng tulong niya. Isang taon na lang at makaka-retire na ko sa atin, ang sabi niya. Iyan din ang sabi niya last year, and the year before that, and the year before that.

Si Malou naman na TNT(tago ng tago), nakaipon na. Walang nakakalam kung saang lupalop na siya napadpad, pero nakabili na ng lupa sa Bulakan sa pagba-baby sitter. Titser siya sa Pinas. Ng umattend siya ng conference dito, di na siya umuwi. Ang huling balita ay nakipag hiwalay na siya sa kanyang asawa. Napundi na siguro sa kakapadala. Good time ni Mr., hard time ni Mrs.

Eto naman si Anthony (Tonying sa atin) hiniwalan na ang asawa, na siyang nagpadala sa kanya rito. Sumama sa kana. Nagpahaba na ng buhok at naka-pony tail pa. Bumalik sa pagka-binata at panay ang kanta sa karaoke bar. “Elvis kasi boses ko,” sabi niya. Hinde nagtagal, siya naman ang iniwan ni kana. Katawang Tonying, hanggan ngayon may litrato pa ng kana sa pitaka niya. Yan ang gelfren ko, ang pinagyayabang niya.

Si Melba naman ay sa boarding house nakatira, pero ang laki ng Bahay sa Caloocan. May dalawang otto, tsuper, tatlong katulong at sa pribadong paaralan pa ang pinapasukan ng mga anak. Hindi nga lang niya ma-enjoy ang kanyang pinaghihirapan dahil hindi siya makauwi sa takot na di na siya makabalik dito.

Si Efren na makisig ay ikakasal sa isang Puerto Ricana. Malaking surpresa sa amin yan. Actually, surpresa din sa kanya dahil di niya akalain na ang iniiwasan niyang babae ang mapapangasawa niya. Hindi naman hidden love revealed yan. May isang hayop na nagsuplong na TNT si Efren. Ng mahuli siya, ang iniiwasan niyang tagahanga ang sumaklolo sa kanya. Sige na lang, ang sabi niya. Buti na 'to kesa, gutom(nothing doing) sa Pinas.

Happily, may kasiyahan rin ang buhay nila, at marami ring success stories. Usually, ang mga ito ay may mga sariling pamilya na rito at walang masyadong inaalala sa pinas. Either mahusay ang kabuhayan ng pamilya nila sa atin in the first place, o kaya naman narito na silang lahat.

Marami rin ang ayaw ng umuwi sa atin dahil nakasanayan na nila ang buhay rito. Pwede rin namang ma assimilate dito ng walang problema. Live and let live, ika nga. Just be prepared to be discrimated against once in a while. Like it or not, HINDI na mababago yan. Talagang ganyan ang buhay.

Mayroon din namang gustong maging kano mas pa sa puting kano. Maybe it’s just me, but lets face it, kahit na anong galing mo at kahit na Amerikano, Britano, Frances o ano pa mang citizenship ang sinasabi sa passport mo, pinoy pa rin ang pagmumukha at ugali mo.

Anyway, ang talagang nakakainis ay ang mahirap at kawalang pag-asa ng kalagayan ng bayan natin. Iyan ang dahilan ng tinatawag na pinoy diaspora, ang pagkalat ng pinoy sa ibat-ibang bayan. Ayaw kong mam pulitika pero hindi maiwasan. Magbago naman sana ang mga walanghiya diyan sa gobierno natin. Mga P’tang-na niyo, puro kayo swapang!

He, he, he. Pasensya na ha.

Panampalataya.

2006-05-23T17:14:00.000-07:00

May isang kalbo at maitim na lalake na nakaupo sa sofa. Nakapantalon siya ng itim na Levi jeans at wala siyang suot na kameseta. May nakapagtatakang ngiti ang kanyang mga labi at nakatingin siya sa isang nilalang. Sa bandang kanan niya ay may television. Hinde mawari kung anong palabas ang pinanonood niya.

Sabi niya:

O, ano! Ang akala mo ay alam mo na ang lahat. Ano ang ginawa mo! Wala kang pinaniniwalaan! Hindi ka nakikinig at hindi ka mapagsabihan! O, ano ngayon! Ano iyang ginagawa mo at Ano ang gagawain mo?

Tiningnan siya ng nilalalang. Sinuri ang mga pahiwatig sa pagitan at likuran ng kanyang mga salita, at nagtanong:

Sino ka ba? Akala mo kung sino ka kung magsalita! Hindi ba isa ka ring hamak na maitim at pobreng tulad ko?

Sumiklab ang nakasisilaw na ilaw mula sa television. Lumaganap ito na parang di mapigil na apoy sa tigang na gubat. Kumunsumo ito sa mamang kalbo, at sa kawalan ng buong kalibutan, umusbong ang malinaw na kasagutan:

Hindi siya maitim! Wala siyang likas na kulay. Siya ay kung sino o ano mang bagay na kanyang magustohan! Nagaalinlangan ka pa ba? Wala ka bang panampalataya?

Siya ang iyong pinagmulan!

PI Blues.

2006-05-17T13:21:00.000-07:00

Ang haplos ng agos sa baybay dagat ay mahalina. Ipikit mo ang iyong mga mata - Dinuduyan ka. Ang langit ay puno ng estrella. Dumilat ka, mga perlas ng langit nagsasaya.

Gusto ko ang ulan. Ang tumayo sa gitna ng bukid, tumingala sa langit, pagmasdang at ramdamin ang mga patak nito sa aking mukha. Gusto ko ang kidlat. Matyagan gumuhit ang matindi at nakasisilaw na ilaw sa maulap na langit. Gusto ko ang kulog. Ang makabinging dagundong na gumugulong, hilaga hanggan katimugan, silayan hanggan kanluran.

Halos walang tao dito. Nakapag-iisa ako: Lumalangoy na hubad. Sumisigaw na parang baliw. Nagdiriwang kasama ang mga anino at balang ng gabi. O kay saya ng malaya sa paningin at isipan na banyaga. Bayan ko. May P.I. Blues ako.

~~ o ~~

Puppy Love-ii

2006-05-15T15:20:00.000-07:00

Flashback.
Mahilig sa lumang pelikula si Lydia, lalo na sa mga trahediya - yung malungkot ang ending. Pag-dating sa eksena'ng huling paalam ng bida, nagtutubig ang kanyang mga mata at pasinghut-singhut pa, "Hikbi," ang iyak niya. Okay lang naman, sapagkat sa dibdib ni Kulas siya umiiyak. Ang masakit diyan ay si Kulas rin naman ang tinatamaan ng pagka inis si Lydia sa kontra-bida, “Umm(kurut), huwag mong gagawin sa akin yan ha!” ang babala niya kay Kulas.

Mahilig rin si Lydia sa practical jokes. Tulad halimbawa, noong nasa restaurant sila ni Kulas. Nagpaalam siyang pumunta sa ladies room. Mahinog-hinog na si Kulas sa kakahintay sa tagal ni Lydia. Nag-alala si Kulas at hinanap na siya. Pati na yung waiter ay tumulong sa paghahanap. Haggang sa labas at paligiran ng restauran, di nila makita.

Kung ano-anong lagim ang pumasok sa isipan ni Kulas. Naku, baka nakidnap si Lydia! Tatawag na sana sila ng pulis ng makita ni Kulas si Lydia, sa loob mismo ng restauran! Madali siyang bumalik doon upang alamin kung ano ang nangyari. Nagulat na lamang siya ng salubungin siya ng galit si Lydia. Naka pamaywang pa ito at mukhang kakain ng tao ang itsura.

“Kulas, ano ka ba? Saan ka nagpunta? Kanina pa ‘ko naghihintay sa iyo dito!” Nalito si Kulas. Siya na nga itong hanap ng hanap kay Lydia, tapos siya pa itong sinasabing nawala? Kamut ulo si Kulas, at bago siya nakapagsalita, biglang tumawa si Lydia at sinabing, “Got you!” Gusto sanang pingutin ni Kulas ang cute na ilong ni Lydia, ngunit napatawa na lang rin siya.

Trahediya.
Magandang balita ang pagdating ng ama ni Lydia mula Borneo. Nagkaroon ng party sa kanila, at siempre nakasingit si Kulas dun. Masaya ang pagdiriwang, ngunit doon nalaman ni Kulas na mag-aalsa balutan sila Lydia. Lilipat sila sa Borneo.

Parang nadismaya si Kulas. Wala siyang masabi. Alam niyang wala siyang magagawa upang maiwasan ang pagdating ng di mapipigil nilang paghiwalay.

Namasyal ang kanyang paningin sa nakalipas nilang masasayang araw. Sa kanyang isipan, umiikot na parang ipo-ipo ang palatandaan ng mga paboritong trahediyang pelikula ni Lydia. Nagpapaalam ang dalawang protagonista sa huling eksena ng trahediya. Magpapaalam si Lydia, at kaibahan sa practical joke na ginawa niya kay Kulas sa restauran noon, sa pagkakataong ito, tuloyan na siyang mawawala.

Epilogue
Malungkot ang kanilang paalam. Nasa gunita na lamang ang mga masasayang araw. Sa panahon ng kabataan,, hindi kanila ang sariling buhay. Marahil, isang kasawian, ngunit pansamantala lamang. Sapagkat sa darating na kinabukasan, masaklap man ang dinaanan, matibay itong sandigan.

Huwag kang mawalan ng pag-asa. Pag-ibig ko ay lagging nariyan. Hindi man ako ang kahinatnan, maniwala ka, mahal ko, sa puso ko, ikaw ay nariyan. Paglipas ng panahon, makatagpo ka man ng ibang hirang, Ang ating kahapon, hindi ko malilimutan.

Si Lydia, ngayon.

Puppy Love

2006-05-12T14:59:00.000-07:00

Labing-anim si Kulas ng panain ni Kupido. Bagong pakiramdam ito para sa kanya: sabik, di-mapakali at maalinlangan. Tatawagin ko na lang sa pangalang Lydia ang sanhi nito. Di naman siya kagandahan. Medyo chubby pa nga at sungki ang isang ngipin. Pero, kinakabahan si Kulas tuwing makita niya si Lydia. Natatakot pa ngang kausapin, sa pangamba na may masabi siyang engot.

Kahit anong pilit, hindi maitago ni Kulas ang niloloob niya. Kaya madalas siyang tuksuhin ng mga classmates niya. “Uuy, si Kulas may gusto kay Lydia,” ang biro nila. Pati na rin si Lydia, na may pagtingin din kay Kulas, ay nakikitukso. “Hi, Kulas,” ang malambing na bati niya. Dahil shy si Kulas, mautal-utal ang mga sagot niya.

Isang hapon, nag-lakas loob si Kulas na ihatid si Lydia pauwi. "Cool ka lang Kulas, huwag kang sabik, be yourself, huwag kang tongo," ang sabi niya sa kanyang sarili. Sa ingay at dami ng tao sa lansangan, sa pakiramdam ni Kulas, silang dalawa lamang ang naroroon. Dinig niya ang bawat salita ni Lydia. Pansin ang bawat sulyap. Ramdam ang bawat galaw at hinga nito.

Mula noon, lagi na niyang inihahatid si Lydia pauwi, hanggang sa makursunadahan at magulpi siya ng mga istambay doon. Binigyan siya ng black-eye at muntik na siyang ma-ospital. "Huwag ka ng pupunta dun. Napaka bata mo pa. Puppy love lang yan. Huwag kang mokong, Kulas!" ang payo sa kanya.

Hindi ba kailangang kumain ang gutom, uminum ang uhaw, matulog ang inaantok? He, he, he, actually, yan ang sabi ng nanay niya, "matulog ka na lang Kulas para di ka mapahamak." Hinde nawalan ng loob si Kulas. Maliit na kabayaran ang bukol sa maiinit na haplos ni Lydia. Hinde niya matitiis ang kirut ng kanyang dibdib. Si Kulas pa, e ang tigas ng ulo niyan!

Hindi nagtagal, umoo na si Lydia. Mula noon, laging naroon si Kulas sa bahay nila Lydia. Nakabantay naman lagi ang lola at nanay ni Lydia. Pati na yung kuya ni Lidya na puno ng tatoo ang braso ay naka estambay din. Kung minsan, naiisip ni Kulas, na baka ang kuya ni Lydia pa nga ang nag-pagulpe sa kanya(di naman pala, he, he). Sa plus side, paminsan-minsan, pinapadama ni Lydia si Kulas. Pinapa-second o third base, pero walang home run.

Masaya at parang walang hanggan ang kanilang ibigan, ngunit sa di maipaliwanag na dahilan, kinalakihan nila ito at paglipas ng panahon, they went their separate ways - good friends.

Gamugamo

2006-05-10T13:43:00.000-07:00

Ang padpad ng hangin nasa aking paningin.
Kung minsan matamis, kung minsan maasim.

Kailangan pa ba na laging usisain,
kung ang lasa sa labi ay masarap lasapin?

May gamugamo, kuwela ang isipin.
Malimit una sa aking panauhin.

Matamis ang salita, masayang kausapin,
ngunit may layunin mahirap unawain.

Iwasan mangahas na si Kulas ay pilitin.
Huwag matulad sa gamugamong mausisain.

Congrats Kulas.

2006-05-08T13:21:00.000-07:00

Noong mga nakaraang linggo, marami akong blog na nabasa ukol sa graduation. Isa na diyan yung nangyari sa graduation ceremonies sa Cavite State University na ang guest speker e si Gloria. Okay yun ha, pero hinde ukol diyan ang salaysay ko ngayon.

Ano ang graduation sa atin? Hindi ba family affair yan? Plantsado mga damit at kung minsan naka-hairdo pa nanay, hindi ba? Okay, talaga naman ganyan. Kahit na mga kaklase ko, buong mag-anak kasama. Ang dami pang kuhaan ng litrato ng pamilya, titser, kakalase, at kung ano-ano pang gimikan. E si Kulas, papaano graduation ni Kulas?

Noong nag-graduate ako ng elementary school (grade 6), solo lipad ko. Ako lang mag-isa. Bihis, siempre! Naka-pomada at naka burdahing barong pa nga. Kaya lang walang nag-attend. Ako lang. Paano nangyari yun? Sa totoo lang di ko na rin maalala kung ano dahilan.

Medyo malungkot isipin, pero sa pagkakataong iyun, di ko na inisip na malungkot. Basta pumunta na lang ako mag-isa. Hindi naman kasi kalayuan ang eskwelahan sa bahay namin. Nilakad ko na lang. Pagdating ko doon, nakita ko si Romy, ang best friend ko, at ang dalawa niyan nanay(ibang istorya naman yan). Doon na lang ako umupo sa tabi nila.

Pagkatapos magsalita ng kung sino-sinong importanteng tao na di naman namin kilala, tinawag kami sa intablado at binigyan ng diploma. Actually, kopon-bond lang na nirolyo na may laso, dahil di pa yata naimprenta ang tunay na diploma.

Pagkatapos ng seremonya, “Congrats Kulas! Halika, sumama ka sa bahay namin. May handaan,” ang sabi ni Romy. “Hindi ako pwede, Romy. May handaan din dun sa amin,” ang sagot ko. Alam mo na, palusot si Kulas.

Umuwi na ako. Pag dating ko ng Bahay… Pili kayo ng ending:

* Walang tao. Nag-kalituhan. Nahuli silang lahat sa graduation. Hinahanap nila sa Kulas dun, kaya walang tao sa bahay.

* Naku! Ang daming tao. May surprise party pala si Kulas.

* Isang karaniwang araw sa tahanan nila Kulas. Parang walang nangyari. So, nag-graduate si Kulas, Good!

Pepsi.

2006-05-04T11:10:00.000-07:00

Some things brings back old memories. It could be anything, a word, a sound, a picture or maybe something that tickles your nose. It is curious, however, that what we remember may have little to do, if anything, with what inspired us to reminisce in the first place. Kind of strange, huh? Anyway, to humor myself, I sometimes try to make sense of the situation:

Sabi ni Joe, hindi niya mawari kung ano ang dahilan ng pag-break nila ni Jane. Hindi naman daw siya nagkukulang sa kanyang pananalita. "Kailangan sabihin mo and nasa isip mo. Gusto nilang malaman ang pakiramdam mo! They feel insecure if you don't talk," ang patuloy niya. Hinde ba tahimik ngunit mapanganib ang “in” sa mga babae. Salungat yata sa postulasyon ni Joe na kelangan madada. Baka naman nasa tiempo o situwasyon ng pananalita.

Teka, ito pala naalala ko:

May nakaparadang Pepsi Cola truck sa Avenida Rizal. “Pepsi Cola is the drink for you,” ang kanta namin ng kapatid ko. Iyan kasi ang lagi naming naririnig na jingle sa radio noon. Di namin agad napansin may PR man pala ng Pepsi Co. dun.

PR Man, nakangisi: That’s very good, Boys! Listen, I will give you a case of Pepsi, if you can tell me what makes Pepsi the best soft drink in the world!
Kami, excited: Because it tastes good!
PR Man, pailing-iling: No.
Kami, di na kasing excited: Because it quenches your thirst?
PR Man, medyo serious ang tono: Nope, Ok boys, make it good, last chance!.
Kami, kinanta na jingle. Wala ng maisip, e: Because... Pepsi Cola is the drink for you!
PR Man, parang pilosopo: Nope. Quality! Quality makes Pepsi the best soft drink in the world!

Pag-sulong ng truck, natawa na lang kami ng makita namin ang mahiganteng salitang “Quality...” na nakasulat sa likuran ng truck.

So ano ang kinalaman nito sa kwento ni Joe?
Sino makapagsasabi kung ano ang tunay na dahilan ng alitan nila? Ang payo ng pundits e, "talk it out." Sabi nila: Ang madalas na dahilan ng pag-aaway ay ang pagkukulang ng communication. Nababaun ang hinanakit, at pag lumabas ito sa di tamang pagkakataon, bakbakan ang resulta.

So, kung ano man ang problema, kailangan pag-usapan ng mabuti, and needless to say, "What makes Pepsi Cola the best soft drink in the world," ang dapat na katangian ng usapan.

Gets mo...? He, he, me tama ba o mintis. Sabi ko sa pasimula pa lang, maaaring malabo relasyon, di ba?

Dalaw ni Ate.

2006-05-02T15:41:00.000-07:00

Pagod si kulas kaninang umaga. Kagigising lang e pagod na kaagad. Nadapuan yata ng tamaditis. Di na dapat ganito... Hayyyy, ng pusa, oo! Ayaw pa talagang gumising ni Kulas. Ang galing kasi ng panaginip niya – lumilipad.

Mahiwaga ang panaginip. Sa pag-tulog, hinde mo masiguro kung mananaginip ka o kung ano ang mapapaginipan mo. At sa panaginip, nakikita mo ang sarili mo, pati na rin ang mga taong matagal mo ng di nakikita. Oo nga, pati na yung nasa kabilang buhay.

Paglipas ng ilang araw ng pagpanaw ni Ate, binisita niya ako sa aking panaginip. May tinig akong narinig na bumulong sa akin, “Kulas, nariyan si Ate, o!” Ng lumingon ako, nakita ko si Ate, nasa isang duyan, at nakangiti sa akin. Ang linaw ng kanyang magandang mukha. Walang bahid ng dinanas na pagdurusa noong mga huling araw niya.

“Kulas, huwag ka ng mag-alala. Okay na ako,” ang sabi niya.

Ate! Ang sabik na sigaw sa loob ng dibdib ko. Gusto kong marinig niya ang tawag ko, ngunit pinipigil, ayaw lumabas sa bibig ko. Sa aking galak na makita siyang muli, gusto ko sana siyang yapusin, ngunit nagpapaalam ang kanyang tingin, at sa isang kisap-mata, wala na siya.

Hinde ko mawari kung ang kawalang pag-asa na makatulong lunasan ang napakahirap niyang sakit ang sanhi ng aking panaginip. Laging nasa likod ng aking isipan ang kanyang paghihirap, lalo na noong mga huling araw niya dito sa lupa. Marahil, alam ni Ate ito. Marahil ito ang dahilan ng kanyang pagdalaw sa aking panaginip. Marahil, gusto niyang ipalagay ang loob ko at ipaalam na mabuti at masaya ang kanyang kalagayan sa langit.

Makulit na bulaklak

2006-05-01T22:39:00.000-07:00

Halloween sa Mayo.

2006-04-30T17:49:00.000-07:00

Higit sa Isa.

2006-04-30T16:01:00.000-07:00

Alam mo ba, nantutukso ka?
Talaga? Hinde ko naman sinasadya.
Hindi ko lang mapigil magsalita.
Tumatawag ng pansin, magpapuna.

Alam mo ba, ang boladas mo?
Hinde ko maipagkakaila.
Nararamdaman ko kasi ang damdamin niya.
Kasalanan ba kung ang kayang mga luha ay aking ipagdusa.

O kay hirap ng may damdaming ulila.
Humahanap ng damdaming mag-aaruga.
At sakaling damdamin ko ay aking makita, pagdamay ang diwa.
Unuwain mo ako. Gusto kong malaman mo. Ikaw ay Ako.

Ano ang sakuna? Kung ang dalawang damdamin
kahit katawan ma’y nagkakalayo at hindi nagkikita.
Hindi man tagumpay at wagas na ligaya
Sa damdamin man lamang ay mag-sama sila. Masama ba?

Alam ko, hinahamak ang umibig sa di lang isa.
Kinasusuklaman, sinisipa, sinasabing salawahan ka!
Para sa akin, ito ang parusa.
Ang umibig ng maraming kulasa.

Kung oras na.

2006-04-28T19:04:00.000-07:00

Naglakwatsa ako kahapon. Pumunta ako sa park para maglaro ng basketball. Ang ganda kasi ng araw. Isa pa, magandang pagkakataon para magamit ko yung mga bagong damit-panlaro kong nabili last year. Sale kasi, hehehe.

Guess what? Naroroon din si George. Naglakwatsa rin ang kumag. Pa shooting, shooting kami ng dumating ang isa pa naming kalaro, si Chao. Binalita niya na namatay ng atake sa puso si Isat! Si Isat ay ang namamahala ng park sa amin.

Kawawa naman. Ang sipag, sipag pa naman. Laging malinis ang basketball court pag nariyan siya. Paminsan-minsan pa nga binibigyan pa kami ng malamig na inuming mineral water. Talaga buhay oo, di mo masabi kung anong mangyayari. Last week lang e nakita ko siyang humaharibas ng sanga ng kahoy, ngayon permanenteng wala na siya.

Napa-isip tuloy ako. Paano yan? Hindi mo alam kung kailan ang oras mo. Basta na lang isang araw, sa kung ano pa mang dahilan, e tumimbuwang ka na pikit ang mga mata! E, madalas nga kwentohin sa atin niyan, di ba? Pinabili lang ng suka e na etmet na! Kaya nga yung tatay namin ayaw kaming utusang bumili ng suka. Uutusan kaming tumaya sa karerahan, pero bumili na suka, hindi!

Ano nga ba kasabihan diyan - Kung oras mo na, oras mo na? Tsk, tsk, tsk, labo isipin nito.

Blog Type A

2006-04-27T12:21:00.000-07:00

Ano ang paburito mong blog? Yung makabagbag damdamin? Yung nakagigising ng pangamoy at panlasa? O kaya naman, yung blog na sa galing ng paliwanag ay parang napapanood mo sa sine ang istorya habang binabasa mo, surround sound pa?

Actually, maraming magagaling na manunulat ang nabisita ko. Dala-dala sa himig at diwa ng salaysay ang mga nadaanan ko at pagtutungohan pa.

Yan na nga, nagpapasakay! Parang tour bus sa landas ng kahapon, ngayon, bukas at guni-guni.

Blog type A!